วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา

การสังเคราะห์แนวคิดและพัฒนาโมเดลอีดู-ลิงก์โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์เชิงกำเนิด เพื่อการจัดการทรัพยากรทางการศึกษา

ศศิกัญชณา เย็นเอง — 2025-12-30

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์แนวคิด และพัฒนาโมเดลอีดู–ลิงก์ (EduLink Model) สำหรับการจัดการทรัพยากรทางการศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา โดยประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์เชิงกำเนิด (Generative AI) ร่วมกับกรอบทฤษฎีด้านระบบสารสนเทศ การวิจัยใช้รูปแบบวิจัยและพัฒนา (R&D) ประกอบด้วยสามขั้นตอน ได้แก่ การศึกษาและสังเคราะห์กรอบแนวคิด การออกแบบและพัฒนาโมเดล และการประเมินประสิทธิภาพของระบบต้นแบบ กลุ่มเป้าหมายคือผู้เชี่ยวชาญจำนวนเจ็ดคน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยโครงร่างต้นแบบของโมเดล ชุดทดสอบภาษา (Prompt Datasets) จำนวน 120 รายการ แบบประเมินผู้เชี่ยวชาญ และระบบต้นแบบที่พัฒนาบน LINE Official Account สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เพื่อประเมินผลการทำงานของโมเดลให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของการวิจัย

ผลการวิจัยพบว่า

โครงร่างต้นแบบของโมเดลอีดู–ลิงก์ประกอบด้วยสี่ชั้นการทำงาน ได้แก่ Interaction Layer, AI Layer, Evaluation Layer และ Data Layer ซึ่งมีความสอดคล้องกับกรอบแนวคิดที่ศึกษา และสามารถนำไปใช้เป็นฐานในการออกแบบสถาปัตยกรรมของระบบต้นแบบได้อย่างเป็นระบบ
โมเดลอีดู–ลิงก์ที่พัฒนาขึ้นสามารถเชื่อมต่อระบบสนทนาอัจฉริยะกับฐานข้อมูลทรัพยากรได้อย่างเป็นเอกภาพ รองรับการค้นหา การจอง และการตรวจสอบข้อมูลทรัพยากรแบบศูนย์กลาง
ผลการทดสอบเชิงเทคนิคด้วยชุดคำสั่ง 120 รายการ พบค่าความถูกต้องร้อยละ 94.58 และความสม่ำเสมอร้อยละ 92.71 สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด ส่วนผลการประเมินผู้เชี่ยวชาญ 7 คน มีค่าเฉลี่ยรวม 4.72 อยู่ในระดับดีมาก

การพัฒนาทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในรายวิชาประวัติศาสตร์ไทย โดยใช้การจัดการเรียนรู้ แบบปัญหาเป็นฐาน

จิราวรรณ จันทร์น้อย — 2025-12-30

การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ 2) พัฒนาทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียน และ 3) เสนอแนวทางการจัดการเรียนรู้ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 รายวิชาประวัติศาสตร์ไทย โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐาน เป็นการวิจัยเชิงผสมผสาน คือ ระยะที่ 1 เชิงปริมาณ เป็นปฏิบัติการวิจัยในชั้นเรียน 2 วงจร เพื่อตอบวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 และ 2 กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 82 คน คัดเลือกโดยสมัครใจ เครื่องมือการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินแผนการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินทักษะ และแบบสังเกตพฤติกรรม ทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติ t-test แบบจับคู่สองตัวอย่างเพื่อหาค่าเฉลี่ย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนระยะที่ 2 เชิงคุณภาพ เพื่อตอบวัตถุประสงค์ข้อที่ 3 ผู้ให้ข้อมูล คือ นักเรียนและครูผู้ร่วมเรียนรู้ จำนวน 6 คน เครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและตรวจสอบความน่าเชื่อถือจากการยืนยันจากผู้ให้ข้อมูล

ผลการวิจัยพบว่า

1. นักเรียนมีค่าเฉลี่ยทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์ “หลังเรียน” สูงกว่า “ก่อนเรียน” อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

2. นักเรียนมีทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์ “ผ่านเกณฑ์” ที่กำหนด ในวงจรปฏิบัติที่ 2 และมีค่าเฉลี่ยผลการประเมินทักษะการเรียนรู้แบบนำตนเองเชิงสร้างสรรค์โดยรวมอยู่ในระดับดี

3. แนวทางพัฒนาการจัดการเรียนรู้ คือ ควรมุ่งปรับลดบทบาทของครู เพิ่มการพัฒนาทักษะนักเรียน ปรับปรุงการประเมินผลที่เน้นผลลัพธ์เป็นเน้นกระบวนการ และการเปิดรับเทคโนโลยีโดยเฉพาะปัญญาประดิษฐ์มาใช้ในการจัดการเรียนรู้

การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง บัญญัติไตรยางศ์ โดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิด (Think-Pair-Share) ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

ช่อทิพย์ เกษร — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง บัญญัติไตรยางศ์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ก่อนเรียนและหลังเรียนโดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิด 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง บัญญัติไตรยางศ์ หลังเรียนโดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิดกับเกณฑ์ร้อยละ 70 และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 โรงเรียนวัดราชสิงขร จำนวนรวม 30 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย โดยใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยสุ่ม เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่อง บัญญัติไตรยางศ์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบเพื่อนคู่คิด จำนวน 9 แผน 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง บัญญัติไตรยางศ์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เป็นแบบปรนัย 4 ตัวเลือก จำนวน 20 ข้อ ซึ่งมีค่าความยากง่าย (p) ตั้งแต่ 0.50 – 0.75 และค่าอำนาจจำแนก (r) ตั้งแต่ 0.27 – 0.71 และมีค่าความเชื่อมั่นของแบบทดสอบเท่ากับ 0.91 3) แบบสอบถามความพึงพอใจที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิดเป็นแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 10 ข้อ

ผลการวิจัยพบว่า

ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง บัญญัติไตรยางศ์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 หลังเรียน โดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิดสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง บัญญัติไตรยางศ์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 หลังเรียนโดยเทคนิคเพื่อนคู่คิดสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70
ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีผลต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคเพื่อนคู่คิด (Think-Pair-Share) เรื่อง บัญญัติไตรยางศ์ โดยรวมอยู่ในระดับมาก

การพัฒนาครูโดยใช้กระบวนการชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยงร่วมกับการสร้างชุมชน การเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อส่งเสริมความสามารถในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ และการทำวิจัยในชั้นเรียนของครูปฐมวัยในโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก

รัศมี ตันเจริญ — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับความต้องการพัฒนาการเรียนรู้ของเด็กปฐมวัยในโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็กที่เข้าร่วมโครงการชุมชนดิจิทัล ศึกษาความสามารถของครูในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้และการทำวิจัยในชั้นเรียน และศึกษาผลการจัดการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของครู รวมทั้งความพึงพอใจของครูต่อกระบวนการพัฒนาครูผ่านการชี้แนะ การเป็นพี่เลี้ยง ร่วมกับการสร้างชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ การวิจัยดำเนินการที่โรงเรียนบ้านชายทะเลโคกขามมิตรภาพที่ 95 แบ่งออกเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ก่อนการชี้แนะ ระหว่างการชี้แนะ และหลังการชี้แนะ ประชากร คือ ครูปฐมวัย 2 คน และเด็กอนุบาลปีที่ 2–3 จำนวน 18 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบบันทึก การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ แบบประเมินความสามารถในการจัดกิจกรรม แบบประเมินทักษะ EF แบบประเมินการวิจัยในชั้นเรียน คลิปนิทาน AI และแบบสอบถามความพึงพอใจ โดยแบบประเมินและแบบสอบถามมีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67-1.00 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าร้อยละ และการวัดคะแนนเพิ่มสัมพัทธ์

ผลการวิจัย พบว่า ครูมีความต้องการได้รับการอบรมเกี่ยวกับการทำวิจัยในชั้นเรียนเพื่อพัฒนาทักษะสมองเพื่อชีวิตที่สำเร็จ (EF) กลุ่มทักษะพื้นฐานของนักเรียนโดยจัดกิจกรรมด้วยสื่อนิทาน AI หลังการพัฒนาครู พบว่า ความสามารถในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของครูอยู่ในระดับสูงมาก และนักเรียนมีพัฒนาการ EF ในทุกด้านสูงขึ้นร้อยละ 100 โดยระดับพัฒนาการสัมพัทธ์อยู่ในระดับกลางถึงสูงมาก ความสามารถในการทำวิจัยในชั้นเรียนของครูปฐมวัยอยู่ในระดับสูง และครูมีความพึงพอใจต่อกระบวนการชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยงร่วมกับการสร้างชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพในระดับมากที่สุด

การประยุกต์ใช้การจัดการเรียนรู้แบบโมเดล 5 ขั้นตอน (5 STEPs) เพื่อพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4

ปภัสสร จุลวงษ์ — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบทักษะการคิดวิเคราะห์ ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ระหว่างก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้แบบโมเดล 5 ขั้นตอน (5 STEPs) โดยการจัดการเรียนรู้รูปแบบดังกล่าว มีส่วนช่วยในการสร้างบรรยากาศในการเรียนรู้ แบบความร่วมมือ และแสดงความคิดเห็นผ่านการคิดวิเคราะห์ จำแนก แยกแยะ จัดหมวดหมู่ เพื่อแก้ไขปัญหาในสถานการณ์ต่าง ๆ อย่างเหมาะสม อีกทั้งการคิดวิเคราะห์ เป็นทักษะที่สำคัญในการจัดการเรียนการสอนและจำเป็นในสังคมยุคโลกาภิวัตน์ เน้นให้ผู้เรียนเกิดทักษะการคิดวิเคราะห์ เสริมสร้างศีลธรรม คุณธรรม จริยธรรม ค่านิยม และคุณลักษณะที่พึงประสงค์ในระบบวิถีชีวิตที่ดีงาม ซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/11 จำนวน 17 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เนื่องจากนักเรียนบางส่วนมีปัญหาด้านทักษะการคิดวิเคราะห์ กระบวนการเชื่อมโยงความรู้ ความเข้าใจในเนื้อหา การใช้เหตุและผล การอธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเนื้อหาในบทเรียน เป็นปัจจัยที่สำคัญของทักษะการคิดวิเคราะห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้แบบโมเดล 5 ขั้นตอน (5 STEPs) หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 สิทธิมนุษยชน 2) แบบทดสอบวัดความสามารถทางการคิดวิเคราะห์ก่อนเรียนและหลังการเรียนรู้ (Posttest - Pretest) หน่วยการเรียนรู้ที่ 4 สิทธิมนุษยชนปรนัยแบบเลือกตอบชนิด 4 ตัวเลือก จำนวน 20 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล 1) ค่าคะแนนเฉลี่ย ( ) 2) ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) 3) dependent sample t-test

ผลการวิจัยพบว่า ความสามารถทางการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบโมเดล 5 ขั้นตอน (5 STEPs) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

การพัฒนาดิจิตอลแพลตฟอร์มการเรียนรู้ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ เพื่อส่งเสริมทักษะการพูดภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4

ภัทรสุดา แก้วสีขาว — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ออกแบบและพัฒนาดิจิตอลแพลตฟอร์มการเรียนรู้ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ เพื่อส่งเสริมทักษะการพูดภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 2) ศึกษาทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียน ที่เรียนด้วยดิจิตอลแพลตฟอร์มการเรียนรู้ฯ 3) ศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนที่เรียนด้วยดิจิตอลแพลตฟอร์มการเรียนรู้ฯ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/2 โรงเรียนคำเตยวิทยา จำนวน 21 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบเจาะจง (Purposive Sampling) โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงทดลอง (Pre-Experimental Design) แบบกลุ่มเดียว โดยวัดผลเฉพาะหลังการทดลองเพียงครั้งเดียว (One Shot Case Study) เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1) ดิจิตอลแพลตฟอร์มการเรียนรู้ฯ 2) แบบวัดทักษะการพูดภาษาอังกฤษ 3) แบบสำรวจความคิดเห็น การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์เชิงบรรยายและตีความ

ผลการวิจัยพบว่า

ดิจิตอลแพลตฟอร์มฯที่พัฒนาขึ้น มีองค์ประกอบสำคัญดังนี้ 1) สถานการณ์ปัญหาและภารกิจการเรียนรู้ 2) แหล่งเรียนรู้ 3) ศูนย์แลกเปลี่ยนเรียนรู้ 4) ศูนย์ฝึกทักษะการเขียน 5) ศูนย์การช่วยเหลือ และ 6) ศูนย์ให้คำปรึกษา
ทักษะการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียน อยู่ในระดับดี มีค่าคะแนนรวมเฉลี่ย (x̄) = 23.19 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) = 1.82 คิดเป็นร้อยละ 77.30 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้คือ ร้อยละ 65 โดยผู้ที่ผ่านเกณฑ์คิดเป็นร้อยละ 90.48
ผู้เรียนมีความคิดเห็นเชิงบวกต่อแพลตฟอร์มฯ เห็นว่าเนื้อหามีความเหมาะสมและทันสมัยสื่อเข้าใจง่ายและเข้าถึงได้สะดวก สามารถเรียนรู้ได้ทุกที่ทุกเวลา อีกทั้งการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ช่วยกระตุ้นให้ผู้เรียนได้ลงมือปฏิบัติจริงและสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง

ความต้องการจำเป็นต่อการพัฒนาภาพลักษณ์ของสถานศึกษาในอำเภอนากลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาหนองบัวลำภู เขต 2

ชยานันต์ มงคลเคหา — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัญหาและสภาพที่พึงประสงค์ของภาพลักษณ์ของสถานศึกษา 2) เพื่อศึกษาความต้องการในการพัฒนาภาพลักษณ์ของสถานศึกษาในอำเภอนากลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาหนองบัวลำภู เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร ครูและบุคลากรทางการศึกษา ปีการศึกษา 2567 กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 214 คน ได้จากการใช้ตารางเครซี่และมอร์แกน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67 - 1.00 ค่าความเชื่อมั่นของสภาพปัจจุบัน เท่ากับ 0.987 และสภาพที่พึงประสงค์เท่ากับ 0.990 สถิติที่ใช้ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และระดับของสภาพที่พึงประสงค์ PNImodified

ผลการวิจัยพบว่า

1. สภาพปัญหา ภาพลักษณ์ของสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( =3.61) เมื่อพิจารณารายด้านพบว่าด้านคุณภาพของครูมีค่าเฉลี่ยมากที่สุด ( =3.75) รองลงมา คือ ด้านสภาพแวดล้อมทางกายภาพและบรรยากาศสถานศึกษา ( =3.61) ด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านความสัมพันธ์กับชุมชนและการมีส่วนร่วม ( =3.54)
2. สภาพที่พึงประสงค์ ภาพลักษณ์ของสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( =4.69)เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าด้านคุณภาพของครูมีค่าเฉลี่ยมากที่สุด ( =4.71) รองลงมา คือ ด้านภาพลักษณ์ของผู้บริหาร ( =4.70) และด้านความพร้อมของอาคารสถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวกมีค่าเฉลี่ย
น้อยที่สุด ( =4.67)
3. ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาภาพลักษณ์ของสถานศึกษา โดยรวมและรายด้าน พบว่า ความต้องการจำเป็น (PNImodified) มีค่าอยู่ระหว่าง 0.256 - 0.322 ด้านที่มีความต้องการจำเป็นเร่งด่วนมีจำนวน 3 ด้าน เรียงจากมากไปน้อย ได้แก่ ด้านความสัมพันธ์กับชุมชนและการมีส่วนร่วม (PNImodified = 0.322) ด้านคุณภาพของครู (PNImodified = 0.307) และด้านภาพลักษณ์ของผู้บริหาร (PNImodified = 0.306)

การพัฒนาทักษะการอ่านวรรณกรรมสำหรับเด็ก โดยใช้การเรียนรู้แบบร่วมมือ ด้วยเทคนิคจิ๊กซอว์สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครูสาขาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง

ธนาพันธุ์ ณ เชียงใหม่ — 2025-12-30

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ก่อนเรียนและหลังเรียนต่อการพัฒนาทักษะการอ่านวรรณกรรมสำหรับเด็กเพื่อการสอนภาษาอังกฤษของนักศึกษาชั้นปีที่ 3 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบจิ๊กซอว์และ (2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาต่อกิจกรรมการจัดการเรียนรู้แบบจิ๊กซอว์ในการพัฒนาทักษะการอ่านวรรณกรรมสำหรับเด็ก และส่งเสริมความตระหนักและความเข้าใจในวัฒนธรรมของเจ้าของภาษา กลุ่มตัวอย่างโดยการเลือกแบบเจาะจง นักศึกษาสาขาวิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง ชั้นปีที่ 3 จำนวน 54 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 6 แผน ระยะเวลา 6 สัปดาห์ ๆ ละ 1 คาบ ๆ ละ 2 ชั่วโมง รวม 6 คาบ 12 ชั่วโมง แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ก่อนและหลังเรียน และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติบรรยายด้วยค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ t-test for dependent samples

ผลการวิจัยพบว่า

1. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่อกิจกรรมการจัดการเรียนรู้จิ๊กซอว์เพื่อพัฒนาทักษะการอ่านวรรณกรรมสำหรับเด็ก มีคะแนนหลังเข้าร่วมกิจกรรมสูงขึ้น สอดคล้องกับสมมุติฐานการวิจัย ค่าคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้น 9.04 คะแนนก่อนเข้าร่วมกิจกรรม (M = 18.27, SD = 3.36) และคะแนนหลังเข้าร่วมกิจกรรม (M = 27.31, SD = 3.35) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ t = 15.96, p < .05

2. นักศึกษามีความพึงพอใจโดยภาพรวมต่อกิจกรรมการจัดการเรียนรู้จิ๊กซอว์เพื่อพัฒนาทักษะการอ่านวรรณกรรมสำหรับเด็ก อยู่ในระดับมากที่สุด สอดคล้องกับสมมุติฐานการวิจัย มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ (M = 4.62, SD = 0.45) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า มีความรู้ความเข้าใจ (M = 4.27, SD = 0.51) และการนำไปใช้ประโยชน์ (M = 4.70, SD = 0.45)

ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน เรื่อง ไฟฟ้าในชีวิตประจำวันที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ และความสามารถในการแก้ปัญหา ทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับประกาศนัยบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยอาชีวศึกษา สุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี

มิ่งกมล ทองท่าฉาง — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ไฟฟ้าในชีวิตประจำวัน ของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ระหว่างก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน และ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ ของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ระหว่างก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน การวิจัยเป็นแบบกลุ่มเดียว วัดก่อนเรียนและหลังเรียน ประชากร ได้แก่ นักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยอาชีวศึกษาสุราษฎร์ธานี จำนวน 5 ห้อง รวม 142 คน จัดห้องเรียน โดยคละความสามารถ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยอาชีวศึกษาสุราษฎร์ธานี โดยการสุ่มแบบกลุ่ม จำนวน 1 ห้องเรียน รวม 35 คน เป็นนักเรียนแผนกวิชาธุรกิจดิจิทัลและเทคโนโลยีสารสนเทศ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ 3/1 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน เรื่อง ไฟฟ้าในชีวิตประจำวัน จำนวน 5 แผน รวม 18 ชั่วโมง 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ไฟฟ้าในชีวิตประจำวัน 2 ฉบับ แบบปรนัย 4 ตัวเลือกซึ่งมีค่าความเที่ยงเท่ากับ .789, .815 ตามลำดับ และ 3) แบบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ 2 ฉบับ แบบปรนัย4ตัวเลือกซึ่งมีค่าความเที่ยงเท่ากับ .806, .089ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง ไฟฟ้าในชีวิตประจำวันหลังเรียนของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ที่จัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) ความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์หลังเรียนของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ที่จัดการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

การพัฒนาความสามารถด้านการอ่านและการเขียน เรื่อง มาตราตัวสะกด สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะ

เฉลิมพร สืบสิงห์ — 2025-12-30

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาแบบฝกเสริมทักษะเรื่อง มาตราตัวสะกด สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 และ 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านการอ่านและการเขียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ก่อนและหลังการเรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านท่าม่วง จังหวัดร้อยเอ็ด ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2566 ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จำนวน 12 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนเรื่อง มาตราตัวสะกด จำนวน 9 แบบฝึก 2) แผนการจัดการเรียนรู้เรื่อง มาตราตัวสะกด จำนวน 18 แผน ซึ่งทั้งหมดมีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) อยู่ระหว่าง 0.67 - 1.00 และ 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่อง มาตราตัวสะกด แบบปรนัย 4 ตัวเลือก จำนวน 30 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.89 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ และค่า t – test ผลการวิจัย พบว่า 1) ประสิทธิภาพของการพัฒนาความสามารถด้านการอ่านและการเขียน เรื่อง มาตราตัวสะกด ที่ผู้วิจัยได้สร้างขึ้นมีประสิทธิภาพ 84.00/84.33 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่ตั้งไว้ 80/80 และ 2) ผลการเปรียบเทียบการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียน เรื่อง มาตราตัวสะกด ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จะเห็นได้ว่า ภายหลังการจัดการเรียนรู้มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยคะแนนเฉลี่ยภายหลังการจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนการจัดการเรียนรู้โดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียน เรื่อง มาตราตัวสะกด

การศึกษาความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนอนุบาลบางละมุง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 3

พลธาวิน วัชรทรธำรงค์ — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-มัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนอนุบาลบางละมุง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 3 2) เปรียบเทียบความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนักเรียน จำแนกตามเพศและช่วงชั้น และ 3) ศึกษาแนวทางการพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจัลของนักเรียน ประชากร ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-มัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 750 คน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-มัธยมศึกษาปีที่ 3 ของโรงเรียนอนุบาลบางละมุง ปีการศึกษา 2567 จำนวน 254 คน แบ่งเป็นนักเรียนชาย 112 คน และนักเรียนหญิง 142 คน ได้มาจากการสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.92 ซึ่งใช้เก็บรวบรวมข้อมูลในช่วงเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ 2568 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test) และการสังเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัย พบว่า

ระดับความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-มัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนอนุบาลบางละมุง โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
ผลการเปรียบเทียบความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนักเรียน จำแนกตามเพศและช่วงชั้นของนักเรียนโรงเรียนอนุบาลบางละมุง พบว่า แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ
แนวทางการพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจัลของนักเรียน ได้แก่ การเสริมสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับพลเมืองดิจิทัล การปลูกฝังคุณธรรมและจริยธรรมดิจิทัล การส่งเสริมทักษะการคิดวิเคราะห์และการรู้เท่าทันสื่อ การใช้เทคโนโลยีอย่างสร้างสรรค์ ความปลอดภัยในการใช้งานออนไลน์ และการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน

ประสบการณ์การเรียนรู้ของนักศึกษาต่อความวิตกกังวลและความล้มเหลวทางอารมณ์ในการเรียนคณิตศาสตร์ในมหาวิทยาลัย การศึกษาปรากฎการณ์วิทยาเชิงตีความ

ปิยสิทธิ์ บัณฑิตสกุลชัย — 2025-12-30

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจและทำความเข้าใจประสบการณ์การเรียนรู้ของนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เผชิญกับความวิตกกังวลและความล้มเหลวทางอารมณ์ในการเรียนคณิตศาสตร์ โดยใช้แนวทางการวิจัยเชิงคุณภาพในกรอบของปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความตามแนวคิดของ Van Manen เพื่อเข้าถึงความหมายของประสบการณ์มีชีวิตจากมุมมองของผู้เรียนอย่างลึกซึ้ง กลุ่มผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วยนักศึกษา 10 คนที่มีประสบการณ์ตรงเกี่ยวกับความวิตกกังวลหรือความล้มเหลวทางอารมณ์ในการเรียนคณิตศาสตร์ เก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง พร้อมการบันทึกภาคสนามและบันทึกสะท้อนตนเองของผู้วิจัย การวิเคราะห์ข้อมูลดำเนินการผ่านการอ่านแบบองค์รวม การเลือกวลีสำคัญ และการอ่านแบบละเอียดตามแนวคิดของ Van Manen ผลการวิเคราะห์พบแก่นสาระสำคัญ 4 ประการ คือ (1) ความกลัวที่ฝังลึกในการเรียนคณิตศาสตร์ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาทางอารมณ์และทางกายอย่างฉับพลัน เมื่อเผชิญสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับคณิตศาสตร์ (2) ความรู้สึกด้อยคุณค่าในตนเอง นักศึกษาจะตีความความล้มเหลวว่าเป็นการสะท้อนคุณค่าของตัวเองและลดทอนความเชื่อมั่น (3) การประคับประคองตนเองผ่านกลยุทธ์ส่วนบุคคล เช่น การทบทวนซ้ำ การขอความช่วยเหลือ หรือการเลี่ยงสถานการณ์ที่กดดันเพื่อรักษาสมดุลทางอารมณ์ และ (4) การยอมรับข้อจำกัดและการปรับตัวทางอารมณ์ โดยผู้เรียนบางคนปรับกรอบความคาดหวังใหม่เพื่อลดผลกระทบเชิงลบต่อจิตใจ ผลการวิจัยสะท้อนว่า ความวิตกกังวลทางคณิตศาสตร์เป็นประสบการณ์เชิงอารมณ์ที่สอดประสานกับหลายมิติของชีวิตผู้เรียน ทั้งมิติด้านร่างกาย พื้นที่ ความสัมพันธ์ และเวลา งานวิจัยชี้ให้เห็นความจำเป็นในการออกแบบสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่ปลอดภัยทางอารมณ์ ส่งเสริมการทำความเข้าใจตนเอง และช่วยให้นักศึกษาฟื้นฟูความมั่นใจในการเรียนคณิตศาสตร์อย่างยั่งยืน

การใช้เทคนิค KWL Plus เพื่อส่งเสริมความสามารถการอ่านภาษาอังกฤษของนักศึกษา ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง

สมบัติ คำมูลแก้ว — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เปรียบเทียบความสามารถการอ่านภาษาอังกฤษของนักศึกษาก่อนและหลังการเรียนด้วยเทคนิค KWL Plus และ (2) ศึกษาพัฒนาการความสามารถการอ่านของนักศึกษาตลอดกระบวนการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2562 จำนวน 58 คน จากการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือประกอบด้วยแผนการจัดการเรียนรู้ตามเทคนิค KWL Plus จำนวน 7 แผน รวมเวลาเรียน 21 ชั่วโมง แบบทดสอบวัดความสามารถการอ่านภาษาอังกฤษจำนวน 30 ข้อ และแบบบันทึกพัฒนาการระหว่างเรียน เครื่องมือมีการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน มีการปรับปรุงให้เหมาะสมก่อนนำไปใช้จริง

การวิจัยใช้รูปแบบ One-Group Pretest–Posttest Design วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และร้อยละ ผลการวิจัยพบว่า คะแนนเฉลี่ยหลังการเรียน (𝑥̅= 24.07, SD = 0.88, 80.23%) สูงกว่าคะแนนเฉลี่ยก่อนการเรียน (𝑥̅= 18.05, SD = 1.02, 60.17%) ผู้เรียนมีพัฒนาการด้านการอ่านเพิ่มขึ้นทั้งในด้านการจับใจความ การสรุปสาระสำคัญ การตั้งคำถาม และการจัดระบบข้อมูล ผลจากแบบบันทึกพัฒนาการสะท้อนว่าผู้เรียนสามารถเชื่อมโยงความรู้เดิมกับเนื้อหาใหม่ได้ดียิ่งขึ้นมีความสามารถในการจัดการความรู้ด้วยตนเอง ซึ่งเป็นทักษะที่เกี่ยวข้องกับการคิดวิเคราะห์และเป็นพื้นฐานสำคัญของการเรียนรู้ตลอดชีวิต (Life-long Learning)

ผลการวิจัยแสดงว่าเทคนิค KWL Plus เป็นกลวิธีการสอนที่มีประสิทธิภาพในการพัฒนาความสามารถการอ่านภาษาอังกฤษของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ทั้งด้านความเข้าใจ การคิดวิเคราะห์ การสรุปความ และการจัดระบบข้อมูล ตลอดจนส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเองซึ่งเป็นรากฐานของการเรียนรู้ตลอดชีวิต และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในบริบทของมหาวิทยาลัยราชภัฏได้อย่างเหมาะสม

รูปแบบการบริหารงานวิชาการตามหลักธรรมาภิบาลในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระนอง

สมชัย นิลรัตน์ — 2025-12-30

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการบริหารงานวิชาการตามหลักธรรมาภิบาลของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระนอง 2) พัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการตามหลักธรรมาภิบาลสำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน และ 3) ประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของรูปแบบดังกล่าว กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยครูและผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 260 คน ได้จากการสุ่มอย่างง่ายตามตารางเครจซี่และมอร์แกน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่น .96 ข้อมูลวิเคราะห์ด้วยค่าเฉลี่ยและค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัยพบว่า การบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในพื้นที่อยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะด้านการวัดและประเมินผล การพัฒนาสื่อและเทคโนโลยี การพัฒนาหลักสูตร การจัดการเรียนการสอน และการพัฒนาระบบประกันคุณภาพภายใน ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าผู้บริหารมีแนวทางดำเนินงานที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ และคำนึงถึงประโยชน์ของผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง รูปแบบการบริหารงานวิชาการตามหลักธรรมาภิบาลที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ (1) การวัดและประเมินผลบนพื้นฐานมาตรฐานการเรียนรู้ (2) การพัฒนาสื่อและเทคโนโลยีทางการศึกษาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ (3) การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาบนกระบวนการมีส่วนร่วมและการวิจัยเชิงพัฒนา (4) การจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ และ (5) การพัฒนาระบบประกันคุณภาพภายในให้สอดคล้องกับมาตรฐานการศึกษาแห่งชาติ ผลการประเมินโดยผู้ทรงคุณวุฒิชี้ว่า รูปแบบมีความเหมาะสมและถูกต้องตามหลักธรรมาภิบาล ได้แก่ ความโปร่งใส ความรับผิดชอบ การมีส่วนร่วม ความคุ้มค่า และหลักนิติธรรม สามารถนำไปใช้จริงในการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานได้อย่างมีประสิทธิภาพ และช่วยยกระดับคุณภาพการจัดการศึกษาโดยรวม

การประเมินคุณภาพปัญญาประดิษฐ์หลายรูปแบบในการสร้างสื่ออินโฟกราฟิก เพื่อการเรียนรู้วิชาวิทยาการคำนวณ

สุรเชษฐ์ มีฤทธิ์ — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินคุณภาพของอินโฟกราฟิกที่สร้างโดยปัญญาประดิษฐ์สำหรับการเรียนรู้วิชาวิทยาการคำนวณในระดับประถมศึกษา และ 2) เปรียบเทียบคุณภาพของอินโฟกราฟิกที่ได้จากปัญญาประดิษฐ์แต่ละโมเดล ได้แก่ GPT, Midjourney, Bing AI, Canva AI, Google AI และ Meta AI โดยใช้ข้อความคำสั่ง Prompt จำนวน 10 ชุด ซึ่งออกแบบให้ครอบคลุมเนื้อหาหลักของวิชาวิทยาการคำนวณระดับประถมศึกษา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบประเมินคุณภาพอินโฟกราฟิก 4 ด้าน ได้แก่ ความถูกต้องของเนื้อหา การออกแบบองค์ประกอบภาพ การสื่อสาร และความน่าสนใจ โดยมีผู้เชี่ยวชาญจำนวน 3 คนประเมินผลงานอินโฟกราฟิกทั้งหมด 60 ชิ้น 10 Prompt × 6 โมเดลปัญญาประดิษฐ์ ผลการวิเคราะห์คุณภาพของเครื่องมือด้วยดัชนีความสอดคล้อง (IOC) อยู่ในช่วง 0.67 – 1.00 แสดงถึงข้อคำถามมีความสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ในระดับดี การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติอนุมาน One-way ANOVA เพื่อเปรียบเทียบคะแนนระหว่างโมเดลปัญญาประดิษฐ์

ผลการวิจัยพบว่า อินโฟกราฟิกที่สร้างโดย GPT มีคะแนนคุณภาพสูงที่สุดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ค่าเฉลี่ย = 48.87, S.D. = 1.66 รองลงมาคือ Google AI ค่าเฉลี่ย = 29.63, S.D. = 1.51 และ Canva AI ค่าเฉลี่ย = 25.63, S.D. = 2.45 ขณะที่ Bing AI, Midjourney, Meta AI มีคะแนนเฉลี่ยต่ำกว่ากลุ่มอื่นอย่างชัดเจน จากผลการทดสอบ Tukey HSD สามารถจัดกลุ่มโมเดลปัญญาประดิษฐ์ ตามคุณภาพของอินโฟกราฟิกออกเป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่ม A: GPT, กลุ่ม B: Google AI, กลุ่ม C: Canva AI และกลุ่ม D: Bing AI, Midjourney, Meta AI ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงศักยภาพที่แตกต่างกันของโมเดลปัญญาประดิษฐ์ในการสร้างสื่อการเรียนรู้ ผลการวิจัยชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการออกแบบ Prompt ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญต่อคุณภาพของสื่อที่ปัญญาประดิษฐ์สร้าง

การสำรวจความคิดเห็นของผู้บริหารสถานประกอบการที่มีต่อการฝึกประสบการณ์วิชาชีพของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาการจัดการโลจิสติกส์และโซ่อุปทาน มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา

นิตยา มณีวงศ์ — 2025-12-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สำรวจความคิดเห็นผู้บริหารของสถานประกอบ
การเกี่ยวกับความรู้ ความสามารถ 2) ประเมินคุณลักษณะทั่วไปด้านจรณทักษะ ต่อการปฏิบัติงานระหว่างการฝึกประสบการณ์วิชาชีพของนักศึกษาสาขาการจัดการโลจิสติกส์และโซ่อุปทาน (ปี 2567) ผู้ตอบแบบสอบถามเป็นผู้บริหารจากสถานประกอบการ 78 คน ผ่าน Google Form มีกลุ่มคลังสินค้า 25 คน กลุ่มจัดซื้อ 19 คน กลุ่มตัวแทนผู้นำเข้าส่งออก 13 คน และกลุ่มขนส่ง 21 คน ใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัยด้านความรู้ ความสามารถพบว่า กลุ่มคลังสินค้า (µ = 3.79, 𝜎 = 0.80) เน้นความเข้าใจกระบวนการรับ–จัดเก็บ–ตรวจนับ สั่งจ่ายสินค้าตามรายการเบิก กลุ่มจัดซื้อ (µ = 3.59, 𝜎 = 0.86) การจัดเก็บข้อมูลคำสั่งซื้อ กลุ่มตัวแทนนำเข้าส่งออก (µ = 4.08, 𝜎 = 0.74) ความรู้ทั่วไปในการปฏิบัติงานตามหน้าที่ ความรู้เกี่ยวกับค่าใช้จ่ายท่าเรือ–ทางอากาศ กลุ่มพิธีการศุลกากร (µ = 3.91, 𝜎 = 0.80) ความเข้าใจข้อมูลนำเข้า–ส่งออกหนังสือรับรองแหล่งกำเนิดสินค้า สำหรับกลุ่มขนส่ง (µ = 3.70, 𝜎 = 0.92) ภาพรวมโลจิสติกส์ การควบคุม วางแผนและจัดสายงานขนส่งขั้นต้น ด้านจรณทักษะพบว่า กลุ่มคลังสินค้า (µ = 3.86, 𝜎 = 1.02) ให้ความสำคัญด้านความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ การทำงานเป็นทีม กลุ่มจัดซื้อ (µ = 3.81, 𝜎 = 0.89) ความละเอียดรอบคอบ กลุ่มนำเข้า–ส่งออกและศุลกากร (µ = 4.02, 𝜎 = 0.76) การตัดสินใจแก้ปัญหาเบื้องต้น และกลุ่มขนส่ง (µ = 3.83, 𝜎 = 0.92) ไหวพริบและความเข้าใจสิ่งใหม่

ผลวิจัยสะท้อนว่าทั้งสองด้านยังสามารถพัฒนาเพิ่มเติมให้สอดคล้องกับความต้องการตลาดแรงงาน และเป็นข้อมูลสำคัญในการปรับปรุงหลักสูตร พัฒนาการเรียนการสอนรายวิชาเตรียมฝึกประสบการณ์ฯ เสริมศักยภาพนักศึกษาให้ตรงกับทักษะที่จำเป็นของแต่ละกลุ่มงานในอนาคต

ภาวะผู้นำดิจิทัลและกรอบขับเคลื่อนการบริหารการศึกษาสู่ความยั่งยืน

ศุนิสา ทดลา — 2025-12-30

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์กรอบแนวคิดภาวะผู้นำรูปแบบใหม่สำหรับผู้บริหารสถานศึกษาในยุคที่ต้องเผชิญกับความท้าทายคู่ขนานจากการปฏิวัติทางเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI)และความจำเป็นเร่งด่วนด้านการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน บทความนี้เป็นการสังเคราะห์เชิงแนวคิดโดยเสนอแนวคิด “ภาวะผู้นำดิจิทัลที่ยั่งยืน” ซึ่งเป็นการบูรณาการทฤษฎีภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง (Transformational Leadership) ประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก 4 ประการ คือ 1) การมีอิทธิพลอย่างมีอุดมการณ์ 2) การสร้างแรงบันดาลใจ 3) การกระตุ้นทางปัญญา และ 4) การคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล ที่เน้นกระบวนการขับเคลื่อนโดยมีมนุษย์เป็นศูนย์กลาง เข้ากับองค์ประกอบของภาวะผู้นำดิจิทัล (Digital Leadership) ที่เป็นการกำหนดทิศทางและวัฒนธรรมองค์กรในยุคใหม่ นอกจากนี้ ยังได้นำเสนอกรอบการดำเนินงานเชิงปฏิบัติการ 2 ขั้นตอน ประกอบด้วย ขั้นตอนที่ 1 การส่งเสริมการยอมรับเทคโนโลยีตามแบบจำลอง TAM (Technology Acceptance Model) ในมิติด้านบุคลากร ประกอบด้วยการส่งเสริมการรับรู้ถึงประโยชน์ และการส่งเสริมการรับรู้ถึงความยากง่ายในการใช้งาน และขั้นตอนที่ 2 การบริหารจัดการการเปลี่ยนแปลงตามแบบจำลอง 8 ขั้นตอนของคอตเตอร์ (Kotter's 8-Step Change Model) ในมิติเชิงกลยุทธ์ ประกอบด้วย 1) สร้างความรู้สึกเร่งด่วน 2) สร้างทีมนำการเปลี่ยนแปลง 3) สร้างวิสัยทัศน์เชิงกลยุทธ์ 4) สื่อสารวิสัยทัศน์ให้ทั่วถึง 5) ขจัดอุปสรรคและมอบอำนาจ 6) สร้างชัยชนะระยะสั้น 7) ต่อยอดและขยายผล และ 8) สร้างการเปลี่ยนแปลงให้เป็นวัฒนธรรม ข้อสรุปสำคัญชี้ว่า เทคโนโลยีเป็นเพียงเครื่องมือ ในการบรรลุเป้าหมายที่ใหญ่กว่านั้น นั่นคือการสร้างสถานศึกษาที่สามารถบ่มเพาะพลเมืองโลกที่มีคุณภาพ มีจริยธรรม และพร้อมสำหรับอนาคตที่ซับซ้อน โดยใช้ภาวะผู้นำรูปแบบใหม่นี้เป็นกลไกสำคัญในการนำทางการเปลี่ยนแปลง

การบริหารการมีส่วนร่วมระหว่างโรงเรียน วัด ชุมชน และองค์กรภาคเครือข่าย กรณีศึกษา: โรงเรียนชุมชนบ้านศรีดอนชัย จังหวัดเชียงราย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 4

วรุณรัตน์ คนซื่อ — 2025-12-30

โรงเรียนชุมชนบ้านศรีดอนชัย ถือเป็นองค์กรที่มีความสำคัญต่อการพัฒนาความเข้มแข็งและการอนุรักษ์ประเพณีวัฒนธรรมรวมทั้งภูมิปัญญาของชุมชนไทลื้อเป็นอย่างมาก บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอข้อพิจารณาประเด็นการบริหารการมีส่วนร่วมระหว่างโรงเรียน ชุมชน บ้านศรีดอนชัยกับองค์กรภาคเครือข่าย ได้แก่ วัด ชุมชน องค์กรเอกชนและองค์กรภาครัฐอื่น ๆ นอกจากนั้น ยังพิจารณาถึงประเด็นบทบาทของโรงเรียนชุมชนบ้านศรีดอนชัยต่อการบริหารการมีส่วนร่วมกับชุมชนและองค์กรภาคเครือข่าย ในการอนุรักษ์วัฒนธรรมประเพณีและภูมิปัญญาชุมชนไทลื้อศรีดอนชัยภายใต้กลุ่มบวร (บ้าน วัด โรงเรียน) โดยมีกิจกรรมร่วมกันในการอนุรักษ์เอกลักษณ์ด้าน ภาษา ประเพณี และพิธีกรรมที่ได้รักษาสืบทอดจากบรรพบุรุษสู่ปัจจุบันอย่างเข้มแข็ง เช่น การบวชลูกแก้ว ตานธรรม ตานก๋วยฉลาก ตานเข้าพรรษา ออกพรรษาผิดผีสาว สืบชะตาหลวง เทศกาลในแต่ละเดือนทั้ง 12 เดือน ฯลฯ รวมถึงการพัฒนาการใช้ประโยชน์จากสิ่งดังกล่าวในเชิงเศรษฐกิจให้มีผลต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวของชุมชน บนพื้นฐานการมีส่วนร่วมของชุมชนท้องถิ่น กับองค์กรความร่วมมือต่าง ๆ ได้แก่ หน่วยงานราชการ เทศบาล โรงเรียน โรงพยาบาล แม้ว่าการมีส่วนร่วมที่เกิดขึ้นยังไม่มีความเข้มแข็งมากนักแต่ก็มีความต่อเนื่องซึ่งเกิดขึ้นจากความร่วมมือของทุกฝ่าย การแสดงบทบาทที่สำคัญคือบทบาทของโรงเรียนชุมชนบ้านศรีดอนชัย ที่มีต่อการบริหารการมีส่วนร่วมระหว่างโรงเรียนชุมชนบ้านศรีดอนชัย กับชุมชนท้องถิ่น และองค์กรภาคเครือข่ายต่าง ๆ เพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมประเพณีไทลื้อ ทั้งนี้บทความจะได้ให้ข้อเสนอแนะในสิ่งที่ต้องส่งเสริม สนับสนุน เพื่อการพัฒนาการมีส่วนร่วมในรูปแบบดังกล่าวต่อไป

ยุทธศาสตร์ฉลาดรู้ในการสร้างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาอย่างมืออาชีพ

ศราวุฒิ สมัญญา — 2025-12-30

บทความนี้ได้ศึกษายุทธศาสตร์ฉลาดรู้ในการสร้างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาอย่างมืออาชีพ โดยมีวัตถุประสงค์(1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบยุทธศาสตร์ฉลาดรู้ตามแนวพระราชดำริพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชบรมนาถบพิตร (2) เพื่อสร้างแนวทางในการพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาอย่างมืออาชีพ โดยมีการศึกษาจาก (1) แนวพระราชดำริการศึกษาการเรียนรู้จากพระราชดำรัส พระบรมราโชวาท (2) แนวคิดภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง คือ รูปแบบการนำที่เน้นการสร้างแรงบันดาลใจและการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกเพื่อมุ่งเน้นการพัฒนาศักยภาพของผู้นำและผู้ตามให้เติบโตไปพร้อมกันและสามารถรับมือกับความท้าทายต่าง ๆได้อย่างมีประสิทธิภาพ (3) แนวคิดผู้บริหารสถานศึกษาคือ ผู้บริหารสถานศึกษามีวิสัยทัศน์กว้างไกลมีความสามารถในการบริหารจัดการทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ ผลการสังเคราะห์แนวคิดดังกล่าวผู้บริหารสถานศึกษาสามารถนำมาเป็นแนวทางในการพัฒนาตนเองตามองค์ประกอบของยุทธศาสตร์ฉลาดรู้เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงอย่างมืออาชีพ พบว่า การสร้างแนวทางในการพัฒนาตนเองตามกระบวนการขององค์ประกอบ ที่ (1) ความมุ่งมั่นด้วยศรัทธา คือ การสร้างผู้บริหารสถานสถานศึกษาให้มีวิสัยทัศน์ รู้จักการสร้างเครือข่ายความร่วมมือความสัมพันธ์ที่ดี องค์ประกอบที่ (2) ใฝ่หาความรู้คู่คุณธรรม คือ การสร้างผู้บริหารสถานสถานศึกษาให้รู้จักการพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่องนำไปสู่การสร้างวัฒนธรรมองค์กรแห่งการเรียนรู้และควรยึดมั่นในคุณธรรมและจริยธรรม องค์ประกอบที่ (3) นำไปใช้อย่างฉลาด คือ การสร้างผู้บริหารสถานศึกษาให้รู้จักการวิเคราะห์สถานการณ์ วางแผนเชิงกลยุทธ์ การนำเทคโนโลยีและนวัตกรรมมาใช้ให้เกิดประโยชน์ และองค์ประกอบที่ (4) ไม่ประมาทหมั่นตรวจสอบพัฒนา คือ การสร้างผู้บริหารสถานศึกษาให้รู้จักการประเมินผลและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง

องค์กรแห่งนวัตกรรมกับการพัฒนาคุณภาพโรงเรียนประถมศึกษาในศตวรรษที่ 21

เสฐียร จันทะมูล — 2025-12-30

องค์กรแห่งนวัตกรรม (Innovative Organization: IO) เป็นแนวคิดการบริหารจัดการสมัยใหม่ที่มุ่งเปลี่ยนแปลงองค์กรให้มีคุณลักษณะและพฤติกรรมที่ส่งเสริมการสร้างสรรค์สิ่งใหม่อย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่ม ความแตกต่าง และศักยภาพในการแข่งขัน องค์กรลักษณะนี้ เน้นการบูรณาการการจัดการองค์กรเข้ากับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เพื่อให้บุคลากรมีความรู้ ความคิดสร้างสรรค์ และทักษะที่จำเป็นในการคิดริเริ่ม สร้างนวัตกรรม และปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงอย่างเหมาะสม นวัตกรรมที่เกิดขึ้นช่วยยกระดับคุณภาพการทำงาน สร้างผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจและสังคมที่ยั่งยืน และสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ในองค์กรอย่างต่อเนื่องและมั่นคง สำหรับโรงเรียนประถมศึกษา แนวคิดองค์กรแห่งนวัตกรรมมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะช่วยยกระดับคุณภาพการศึกษาให้สอดคล้องกับความต้องการของศตวรรษที่ 21 โดยเกี่ยวข้องกับ 4 ปัจจัยหลัก ได้แก่ ภาวะผู้นำ บรรยากาศ วัฒนธรรม และพฤติกรรมองค์กร ซึ่งเป็นพื้นฐานของการสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ที่มีคุณภาพ

แนวทางการพัฒนาโรงเรียนให้มีคุณภาพนั้นจำเป็นต้องดำเนินงานภายใต้แนวคิด องค์กรแห่งนวัตกรรม (Innovative Organization) ซึ่งมุ่งสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการคิดสร้างสรรค์ การทดลอง และการประยุกต์ใช้ความรู้ การดำเนินงานเพื่อให้โรงเรียนประถมศึกษาเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมที่สร้างองค์ความรู้ใหม่ มีคุณภาพสูง และสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้จริง ทั้งในด้านการเรียนการสอน การบริหารจัดการ การพัฒนาครู การมีส่วนร่วมของชุมชน สร้างผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาอย่างยั่งยืนในศตวรรษที่ 21 โครงสร้างพื้นฐานสำหรับการเรียนรู้ตลอดชีวิต เช่น ห้องเรียนดิจิทัล ห้องสมุดอิเล็กทรอนิกส์ พื้นที่สร้างสรรค์ รวมทั้งระบบประกันคุณภาพที่เข้มแข็ง เพื่อให้เกิดนวัตกรรมและแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศ การขับเคลื่อนองค์กรแห่งนวัตกรรมสามารถดำเนินการผ่านการพัฒนานวัตกรรมด้านการบริหารจัดการ หลักสูตร การเรียนการสอน การนิเทศติดตามประเมินผลที่เหมาะสมและมีประสิทธิภาพสูงสุด