การวิเคราะห์พัฒนาการการแต่งหน้าเพื่อสะท้อนบุคลิกและอารมณ์ตัวละคร ในละครเวทีเรื่อง กรงกรรม

ผู้แต่ง

  • อภิสรา ยุทธโรจน์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
  • พีรเดช เกษตรภิบาล คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
  • นิภาพร บุญสิงห์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
  • ธนัญชนก คำตา คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
  • ธมนวรรณ ถิ่นเกาะยาว คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
  • ภศิน จันทูล คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
  • ภัทรวรินทร์ ลาวัลย์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

คำสำคัญ:

การแต่งหน้าในละครเวที, พัฒนาการตัวละคร, การสื่อสารอารมณ์, กรงกรรม, ศิลปะการแสดง

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์พัฒนาการการแต่งหน้าในการแสดงละครเวทีเรื่อง กรงกรรม เพื่อศึกษาบทบาทของการออกแบบการแต่งหน้าในการสะท้อนบุคลิก ลักษณะนิสัย อารมณ์ และพัฒนาการของตัวละครตลอดการดำเนินเรื่อง โดยมุ่งเน้นการเปลี่ยนแปลงด้านรูปแบบ สีสัน และเทคนิคการแต่งหน้าที่สัมพันธ์กับบริบททางอารมณ์ สังคม และความขัดแย้งภายในของตัวละคร การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยใช้การวิเคราะห์การแสดง (Performance Analysis) ภาพบันทึกการแสดง และการวิเคราะห์เชิงทัศนศิลป์ เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ระหว่างการออกแบบการแต่งหน้ากับการสร้างความหมายในการแสดง ผลการศึกษาพบว่า การแต่งหน้าในละครเวทีเรื่อง กรงกรรม มีบทบาทสำคัญในการสร้างอัตลักษณ์ของตัวละคร สะท้อนพัฒนาการทางอารมณ์ และสนับสนุนการเล่าเรื่องผ่านการใช้สี รูปแบบ และรายละเอียดบนใบหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์และความขัดแย้งที่ตัวละครเผชิญ นอกจากนี้ การออกแบบการแต่งหน้ายังทำหน้าที่เป็นเครื่องมือสื่อสารเชิงสัญลักษณ์ที่ช่วยให้ผู้ชมรับรู้สถานะทางสังคม สภาพจิตใจ และการเปลี่ยนแปลงภายในของตัวละครได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น องค์ความรู้ที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่าการออกแบบการแต่งหน้าเพื่อการแสดงมิได้ทำหน้าที่เพียงเสริมความงามหรือความสมจริงเท่านั้น แต่ยังเป็นกระบวนการสร้างความหมายทางการแสดงที่สามารถถ่ายทอดพัฒนาการของตัวละครและสนับสนุนการสื่อสารทางอารมณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการออกแบบการแต่งหน้าเพื่อการแสดงละครเวทีร่วมสมัยต่อไป

เอกสารอ้างอิง

จุฬามณี. (2559). กรงกรรม. สำนักพิมพ์แสงดาว.

ธีรยุทธ บุญมี. (2549). สังคมไทยกับการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม. สำนักพิมพ์สายธาร.

ศิริพรรณ ตันติวิทยา. (2554). ความงามกับบริบททางสังคมไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2560). ทฤษฎีการสื่อสาร. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Barthes, R. (1977). Image–music–text. Fontana Press.

Corson, R. (1990). Stage makeup. Prentice Hall.

Dondis, D. A. (1973). A primer of visual literacy. MIT Press.

Eiseman, L. (2000). Pantone guide to communicating with color. Grafix Press.

Esslin, M. (1987). The field of drama. Methuen.

Fortier, M. (2002). Theory/theatre: An introduction. Routledge.

Pavis, P. (1998). Dictionary of the theatre: Terms, concepts, and analysis. University of Toronto Press.

Stanislavski, K. (1989). An actor prepares. Methuen Drama.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

ยุทธโรจน์ อ., เกษตรภิบาล พ., บุญสิงห์ น., คำตา ธ., ถิ่นเกาะยาว ธ., จันทูล ภ., & ลาวัลย์ ภ. (2026). การวิเคราะห์พัฒนาการการแต่งหน้าเพื่อสะท้อนบุคลิกและอารมณ์ตัวละคร ในละครเวทีเรื่อง กรงกรรม. วารสารศิลปะสร้างสรรค์และการออกแบบอย่างยั่งยืน, 1(1), 46–53. สืบค้น จาก https://so17.tci-thaijo.org/index.php/JSCAD/article/view/2158

ฉบับ

ประเภทบทความ

Research Article