วารสารวิชาการก้าวนวัต

บทบาทของสถาบันศาสนาในการส่งเสริมความร่วมมือระหว่างภาคประชาชน ภาครัฐ และภาคเอกชน เพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนในจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์

2026-03-20T09:26:15+07:00

การวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทและหน้าที่ ของสถาบันศาสนาในการเป็นกลไกขับเคลื่อนความร่วมมือระหว่างประชาชน ภาครัฐ และภาคเอกชน ในการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลจำนวน 80 คน ได้มาจากการเลือกแบบบ่งชั้นอย่างเป็นสัดส่วน ประกอบด้วย (1) พระสังฆาธิการ (2) เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานภาครัฐ (3) ผู้นำชุมชนและประชาชน และ (4) บุคลากรของหน่วยงานภาคเอกชน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึก และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)

ผลการวิจัยพบว่า ความร่วมมือในการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนของประชาชน ภาครัฐ และภาคเอกชน สามารถจำแนกออกเป็น 4 ด้านหลัก ได้แก่ (1) ด้านสังคม โดยสถาบันศาสนามีบทบาทในการอบรมสั่งสอนและชักชวนให้ประชาชนเป็นพลเมืองดี เป็นแบบอย่างที่ดีในการดำเนินชีวิต อำนวยความสะดวกด้านสถานที่ในการจัดกิจกรรม และทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้แก่องค์กรชุมชน (2) ด้านเศรษฐกิจ โดยการส่งเสริมการดำเนินชีวิตตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง การส่งเสริมอาชีพ การระดมทรัพยากร ผ่านการบริจาค การฝึกอบรมและให้คำปรึกษา รวมถึงการส่งเสริมการศึกษาดูงาน (3) ด้านวัฒนธรรม โดยการจัดกิจกรรมในวันสำคัญทางวัฒนธรรม การอนุรักษ์โบราณสถานและโบราณวัตถุ การเป็นศูนย์กลางในการส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่น การให้ความรู้ด้านสุขอนามัยแก่ชุมชน และการจัดสถานที่สำหรับเก็บรักษาโบราณวัตถุและศิลปวัตถุ และ (4) ด้านสิ่งแวดล้อม โดยการดูแลรักษาสภาพแวดล้อมภายในวัด การกำหนดแนวทางในการป้องกันและอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม การส่งเสริมการใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติ และการรณรงค์ต่อต้านการทำลายสิ่งแวดล้อม โดยสรุป สถาบันศาสนามีบทบาทสำคัญในการเป็นศูนย์กลางของความร่วมมือในการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน ทั้งในมิติด้านสังคม เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม ผ่านการบูรณาการความร่วมมือของทุกภาคส่วนในพื้นที่อย่างเป็นรูปธรรม.

การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการสืบเสาะหาความรู้ (Inquiry Process) ร่วมกับการเรียนรู้การคิดเชิงประวัติศาสตร์ (Historical Thinking) เพื่อพัฒนาประสิทธิผลการเรียนรู้วิชาประวัติศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3

2026-03-20T19:09:36+07:00

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการสืบเสาะหาความรู้ ร่วมกับการเรียนรู้การคิดเชิงประวัติศาสตร์ (2) เพื่อหาประสิทธิภาพของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามเกณฑ์ 80/80 (3) เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการเรียนรู้ก่อนและหลังเรียน (4) เพื่อหาดัชนีประสิทธิผลของการจัดกิจกรรมการจัดการเรียนการสอน และ (5) เพื่อศึกษาความพึงพอใจภายหลังการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นมา กลุ่มเป้าหมายคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 3 โรงเรียนไตรมิตร สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดศรีสะเกษ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 กับ จำนวน 30 คน เครื่องมือ ที่ใช้ผ่านการกลั่นกรองคุณภาพ ทั้งแผนการจัดการเรียนรู้ 16 แผน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ที่มีค่าความเชื่อมั่นสูงถึง 0.976 และ แบบสอบถามความพึงพอใจที่มีค่าความเชื่อมั่น 0.918 สถิติที่ใช้ คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และการทดสอบค่าที (t-test)

ผลการวิจัยพบว่า (1) รูปแบบการเรียนรู้ใหม่ในชื่อ "กระบวนการสืบเสาะหาความรู้เชิงประวัติศาสตร์" มี 7 ขั้นตอนสำคัญ ได้แก่ ขั้นรสร้างความสนใจและกำหนดความสำคัญ ขั้นสืบค้นและวิพากษ์หลักฐาน ขั้นวิเคราะห์ความต่อเนื่องและการเปลี่ยนแปลง ขั้นสังเคราะห์เหตุและผล ขั้นตีความจากมุมมองทางประวัติศาสตร์ ขั้นวินิจฉัยบทเรียนและมิติทางจริยธรรม และขั้นประเมินผลและนำเสนอองค์ความรู้ (2) รูปแบบการเรียนรู้นี้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพที่ยอดเยี่ยมด้วยค่า 82.63/81.78 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ ที่ตั้งไว้ (3) การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์พบว่า นักเรียนมีคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (4) ความก้าวหน้าทางการเรียนรู้เพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 50.40 และ (5) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อกระบวนการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นนี้ในระดับ "มากที่สุด"

การศึกษาคุณค่าเชิงความยั่งยืนและคุณค่าเชิงเป้าหมายของผู้บริโภคไทย: การวิจัยเชิงคุณภาพในบริบทการตลาดปี 2569

2026-03-20T09:17:57+07:00

การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาได้ส่งผลต่อพฤติกรรมและกระบวนการตัดสินใจซื้อของผู้บริโภคอย่างมีนัยสำคัญ ผู้บริโภคในบริบทปี พ.ศ. 2569 ไม่ได้ประเมินตราสินค้าจากราคาและคุณภาพเชิงหน้าที่เพียงอย่างเดียว แต่ให้ความสำคัญกับคุณค่าเชิงความยั่งยืน คุณค่าเชิงเป้าหมายของตราสินค้า และความคุ้มค่าเชิงความหมายที่เชื่อมโยงกับสังคมและสิ่งแวดล้อม

การวิจัยเชิงคุณภาพครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้ การตีความ และกระบวนการสร้างความหมายของคุณค่าเชิงความยั่งยืนและคุณค่าเชิงเป้าหมายของตราสินค้า ที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อของผู้บริโภคไทย การเก็บข้อมูลดำเนินการผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้างกับผู้บริโภคไทยจำนวน 30 ราย และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงธีมเชิงตีความ

ผลการวิจัยพบว่า ผู้บริโภคไทยรับรู้ความยั่งยืนในลักษณะองค์รวมที่ครอบคลุมมิติด้านสิ่งแวดล้อม สังคม และจริยธรรมทางธุรกิจ ขณะที่คุณค่าเชิงเป้าหมายของตราสินค้าทำหน้าที่เป็นเกณฑ์สำคัญในการประเมินความจริงใจ ความน่าเชื่อถือ และความไว้วางใจต่อตราสินค้า กระบวนการตัดสินใจซื้อจึงเป็นการผสานระหว่างความคุ้มค่าทางเศรษฐกิจ ความคุ้มค่าทางอารมณ์ และคุณค่าทางศีลธรรมเข้าด้วยกัน

ผลการศึกษามีส่วนช่วยขยายความเข้าใจเกี่ยวกับการตลาดอย่างยั่งยืนและการบริโภคเชิงคุณค่าในบริบทของประเทศกำลังพัฒนา และนำไปสู่ข้อเสนอแนะเชิงกลยุทธ์สำหรับองค์กรธุรกิจในการพัฒนากลยุทธ์การสร้างตราสินค้าเชิงคุณค่าในบริบทของประเทศไทย

คำสำคัญ: ความยั่งยืน ตราสินค้าเชิงเป้าหมาย คุณค่าผู้บริโภค การบริโภคอย่างยั่งยืน

การจัดการธุรกิจสินค้าเกษตรมูลค่าสูงคืออะไร

2026-03-21T15:15:25+07:00

การจัดการธุรกิจสินค้าเกษตรมูลค่าสูง มี 5 คุณลักษณะ ได้แก่ 1) เทคโนโลยีและนวัตกรรม 2) การจัดการของมูลและสารสนเทศการเกษตร 3) ห่วงโซ่อุปทานและโลจิสติกส์ 4) การเงินและการลงทุน 5) การเกษตรยั่งยืน เป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มของผลิตผลทางการเกษตร ซึ่งแต่เดิมมักจะขายในรูปแบบวัตถุดิบที่ไม่ค่อยมีมูลค่า มาเป็นการแปรสภาพด้วยกระบวนการที่ไม่ซับซ้อน เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้บริโภค มีทั้งสินค้าเกษตรอาหารกับไม่ใช่อาหาร อีกนัยยะหนึ่ง เป็นการจัดการตั้งแต่ต้นน้ำ กลางน้ำ ปลายน้ำ โดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ ปัญญาประดิษฐ์ รวมทั้งศาสตร์บริหารธุรกิจ เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด ต้นทุนต่ำที่สุด ทั้งในด้านการจัดการทางการเกษตรและการจัดการสินค้าเกษตร พร้อมกับให้เกษตรกรมีจิตสำนึกต่อสภาพแวดล้อมและ ธรรมชาติ

คำสำคัญ : การจัดการ ธุรกิจสินค้าเกษตร มูลค่าสูง

การบริหารองค์กรในยุคดิจิทัล: แนวทาง กลยุทธ์ และความท้าทาย 54-62

2026-04-28T17:50:58+07:00

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการบริหารองค์กรในยุคดิจิทัล โดยเน้นถึงการ
เปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมทางธุรกิจที่ได้รับอิทธิพลจากเทคโนโลยีดิจิทัล องค์กรจำเป็นต้องปรับตัวทั้งในด้าน
โครงสร้าง กระบวนการทำงาน และวัฒนธรรมองค์กร เพื่อให้สามารถแข่งขันและดำเนินธุรกิจได้อย่างยั่งยืน เนื้อหา
ครอบคลุมแนวคิดเกี่ยวกับการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล (Digital Transformation) การนำเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ใน
การตัดสินใจ การพัฒนาทักษะบุคลากร และบทบาทของผู้นำในยุคดิจิทัล
ผลการศึกษาพบว่า องค์กรที่ประสบความสำเร็จในยุคดิจิทัลมักมีลักษณะสำคัญ ได้แก่ ความคล่องตัว
(Agility) การใช้ข้อมูลเป็นฐานในการตัดสินใจ (Data-driven decision making) และการส่งเสริมนวัตกรรมอย่าง
ต่อเนื่อง นอกจากนี้ ความท้าทายที่สำคัญ ได้แก่ ความต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลง ความเสี่ยงด้านความปลอดภัย
ไซเบอร์ และช่องว่างด้านทักษะดิจิทัล
บทความนี้สรุปว่า การบริหารองค์กรในยุคดิจิทัลจำเป็นต้องอาศัยการบูรณาการระหว่างเทคโนโลยี
บุคลากร และกลยุทธ์องค์กร เพื่อสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันและความยั่งยืนในระยะยาว