พลิกโฉมระบบประกันคุณภาพการศึกษาภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ด้วยแพลตฟอร์มดิจิทัล: ทดสอบระบบ
คำสำคัญ:
แพลตฟอร์มดิจิทัล, ประกันคุณภาพการศึกษาภายใน, การวิจัยและพัฒนาบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีความมุ่งหมายเพื่อ 1) ศึกษาประสิทธิภาพในการเข้าถึง จัดเก็บข้อมูล และความปลอดภัยของข้อมูลและความครบถ้วนของระบบ และ 2) ศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้งาน 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างประสิทธิภาพของระบบกับความพึงพอใจของผู้ใช้งาน กลุ่มเป้าหมายเป็นคณาจารย์และบุคลากรที่เข้ารับการอบรมการใช้ระบบ RU AUN-QA จำนวน 149 คน เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วย 1) ระบบแพลตฟอร์มดิจิทัล RU AUN-QA ที่ผ่านการวิพากษ์จากคณะกรรมการประกันคุณภาพการศึกษา จำนวน 5 คน 2) แบบประเมินความคิดเห็นต่อประสิทธิภาพของระบบ 3) แบบประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้ระบบในด้านการแสดงผลของข้อมูลและภาพรวมของระบบ ที่ผ่านการประชุมวิพากษ์ความตรงตามเนื้อหา (Content validity) และแก้ไขจากคณะกรรมการประกันคุณภาพการศึกษา จำนวน 5 คน และผ่านการตรวจสอบความเที่ยง (Reliability) โดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค (Cronbach’s alpha) มีค่า .977 และ .964 ตามลำดับ สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติเชิงอ้างอิง ได้แก่ การหาค่าสหสัมพันธ์ (Correlation Coefficient) เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างประสิทธิภาพของระบบกับความพึงพอใจของผู้ใช้งาน ผลการวิจัยพบว่า 1. ประสิทธิภาพด้านการเข้าถึงระบบ การจัดเก็บข้อมูลของระบบ ระบบมีความปลอดภัย และความครบถ้วนของฟังก์ชันการใช้งาน อยู่ในระดับดีมาก 2. ความพึงพอใจของผู้ใช้ระบบในด้านการแสดงผลของข้อมูลและภาพรวมของระบบ อยู่ในระดับดีมาก 3. ค่าสหสัมพันธ์การเข้าถึงระบบ การจัดเก็บข้อมูล ความปลอดภัย ความครบถ้วนการใช้งาน การแสดงผล และภาพรวมของระบบ มีความสัมพันธ์ทางบวกซึ่งเป็นไปในทิศทางเดียวกัน อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.01
เอกสารอ้างอิง
ปัณฑ์ชณิช เพ่งผล และพงษ์ศักดิ์ ผกามาศ. (2564). การพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลระบบประกันคุณภาพการศึกษาภายนอกในระดับอุดมศึกษาของประเทศไทย. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 30(2), 25 – 40. http://doi.org/10.14416/j.indtech.2021.06.002
พรสวรรค์ ชัยมีแรง. (2564). การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อจัดการมาตรฐานผลการเรียนรู้ของหลักสูตรระดับอุดมศึกษา. วารสารวิชาการคอมพิวเตอร์ธุรกิจ, 11(2), 68 – 82. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/neuarj/article/view/248292
พิรงพอง รามสูต. (2565). แพลตฟอร์มดิจิทัล. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์, 1(2), 1 – 33. สืบค้นจาก https://li01.tci-thaijo.org/index.php/science_kmitl/article/view/248248
วุฒิธรรม แก้วบุญใส คมสันทิ์ ขจรปัญญาไพศาล และ สุพจน์ ดวงเนตร. (2567). การศึกษาปัญหาและแนวทางการพัฒนาการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 13(1), 94 – 105.
Fung, A. W. S. (2025). Establishing sustainable quality improvement in the clinical laboratory: Redesign of the total testing process and digital transformation of routine quality assurance activities. Clinical Biochemistry, 137, 110915. http://doi.org/10.1016/j.clinbiochem.2025.110915
ntarakhao, U. (2025). Application of digital technology in education quality assurance of schools. International Journal of Arts and Social Science, 8(6), 224 – 231. Retrieved from https://www.ijassjournal.com
Khotimah, K., Bahtiar, M. D., Ningsih, Y. F., Maspiyah, & Arief, N. A. (2024). Advancing efficiency, transparency, and accuracy of digital quality assurance systems in higher education. Education Quarterly Reviews, 7(4), 300 – 310. http://doi.org/10.31014/aior.1993.07.04.545
