โปรแกรมการเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
คำสำคัญ:
โปรแกรมการเสริมสร้างจิตสาธารณะบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อ 1) ศึกษาสภาพที่เป็นจริงของการมีจิตสาธารณะของนักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร 2) สร้างและพัฒนาโปรแกรมการเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักศึกษา สาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร และ 3) ตรวจสอบความเหมาะสม ความเป็นประโยชน์ของโปรแกรมการเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักศึกษา สาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร โดยดำเนินการวิจัยออกเป็น 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาสภาพที่เป็นจริงของการมีจิตสาธารณะของนักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษา จากผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง โดยการสนทนากลุ่ม (Focus Group) จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ ชุดประเด็นคำถามแบบมีโครงสร้าง แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ระยะที่ 2 สร้างและพัฒนาโปรแกรมการเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักศึกษา สาขาวิชาการประถมศึกษา โดยศึกษาเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องและศึกษาจากผู้เชี่ยวชาญ การตรวจสอบและยืนยันร่างโปรแกรมโดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย แบบสัมภาษณ์องค์ประกอบของโปรแกรม แบบสัมภาษณ์เพื่อตรวจสอบ ยืนยันร่างของโปรแกรม และระยะที่ 3 ประเมินความเหมาะสมและความเป็นประโยชน์ของโปรแกรม โดยผู้เชี่ยวชาญจำนวน 11 คน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบประเมินความเหมาะสมและเป็นประโยชน์ของโปรแกรม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
1. ผลการศึกษาสภาพที่เป็นจริงของการมีจิตสาธารณะของนักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร โดยรวมอยู่ในระดับมาก
2. ผลการสร้างและพัฒนาโปรแกรมการเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักศึกษา สาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร พบว่า โปรแกรมการเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักศึกษา ประกอบด้วย 1) หลักการของโปรแกรม 2) วัตถุประสงค์ของโปรแกรม 3) เนื้อหาของโปรแกรม 4) กิจกรรมการพัฒนาของโปรแกรม และ 5) การวัดและประเมินผลโปรแกรม
3. ผลการตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นประโยชน์ของโปรแกรมการเสริมสร้างจิตสาธารณะของนักศึกษา สาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ วังมณี. (2563). การพัฒนาจิตสาธารณะของนักศึกษาครูมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงรายด้วยโปรแกรมการฝึกอบรมจิตสาธารณะ. วารสารครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(3), 1 - 20.
กนกอร กวานสุพรรณ. (2559). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างทักษะการเรียนตามแนวคิดการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ด้วยปัญญาและการเรียนรู้ด้วยการนำเสนอตนเอง. วิทยานิพนธ์ ปร.ด. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
กฤษณ์ พวงพันธ์. (2552). การพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียนบ้านตาอุด อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีษะเกษ. การศึกษาค้นคว้าอิสระ กศ.ม. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เชษฐศักดิ์ คำมะวาปี. (2563). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างภาวะผู้นำของคณะกรรมการสภานักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 และ 23. วิทยานิพนธ์ ค.ด. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2554). การวิจัยทางการบริหารการศึกษา: แนวคิดและกรณีศึกษา. ขอนแก่น: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เบญจมาศ แจ่มทุ่ง. (2562). การพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมทักษะการปฏิบัติงานเกษตรด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. Journal of Educational Measurement Mahasarakham University, 25(2), 150 - 163.
ภิรวัฒน์ ดาษดา. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อเสริมสร้างทักษะอาชีพของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 โดยใช้เครือข่ายความร่วมมือเป็นฐาน. เข้าถึงจาก https://www.kroobannok.com/board_view.php?b_id=180711&bcat_id=16 27 มิถุนายน 2568.
ภีราวิชญ์ ชัยมาลา และ สิริโฉม พิเชษฐบุญเกียรติ. (2566). การส่งเสริมจิตสำนึกร่วมและจิตสาธารณะของนักศึกษาผ่านโครงการกิจกรรมเพื่อสังคมแบบมีส่วนร่วม. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทัศน์ไทย, 12(2), 77 – 90. https://doi.org/10.14456/tisr.2023.7
สำนักงานข้าราชการพลเรือน. (2550). จิตสาธารณะ: ทุนของมนุษย์ในโลกยุคใหม่. สืบค้นจาก http://www.blog.rmutt.ac.th/?p=145.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
