สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาสกลนคร เขต 1
คำสำคัญ:
สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหาร, ประสิทธิผลโรงเรียนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษา เปรียบเทียบ หาความสัมพันธ์ หาอำนาจพยากรณ์ และหาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอน ปีการศึกษา 2568 จำนวน 336 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของเครจซี่และมอร์แกน (Krejcie and Morgan) และใช้การสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบสอบถามเกี่ยวกับสมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหาร มีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.445 – 0.899 และมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.966 แบบสอบถามเกี่ยวกับประสิทธิผลในโรงเรียน มีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.412 – 0.811 และมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.946 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่าทีแบบสองกลุ่มที่เป็นอิสระจากกัน การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อย่างง่ายของเพียร์สัน และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแต่ละขั้นตอนผลการวิจัยพบว่า 1. สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหาร ตามความคิดเห็นของผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอน อยู่ในระดับมาก 2. ประสิทธิผลโรงเรียน ตามความคิดเห็นของผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอน อยู่ในระดับมากที่สุด 3. สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา จำแนกตามสถานภาพการดำรงตำแหน่ง และลักษณะของโรงเรียน โดยรวม ไม่แตกต่างกัน 4. ประสิทธิผลโรงเรียน จำแนกตามสถานภาพการดำรงตำแหน่ง แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01 ส่วนการจำแนกตามลักษณะของโรงเรียน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .05 5. สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1 ตามความคิดเห็นของผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอน โดยรวมมีความสัมพันธ์กันปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติติที่ระดับ .01 6. สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา ด้านการสื่อสารและการสร้างเครือข่ายความร่วมมือดิจิทัล และด้านการสร้างสรรค์นวัตกรรมและสื่อดิจิทัล มีอำนาจพยากรณ์ประสิทธิผลในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1 โดยรวมได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยพยากรณ์ ร้อยละ 40.70 และมีความคลาดเคลื่อนมาตรฐานของการพยากรณ์ เท่ากับ ±0.24740 7. แนวทางการพัฒนา สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1 ที่ต้องหาแนวทางพัฒนา มี 2 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านการสร้างสรรค์นวัตกรรมและสื่อดิจิทัลของผู้บริหาร ผู้บริหารควรมีการนำนวัตกรรมที่ทันสมัยและแม่นยำ เพื่อช่วยในการตัดสินใจและสื่อสารนโยบายได้รวดเร็ว โปร่งใส ติดตามผลได้แบบ Real - time เป็นผู้นำทางวิชาการดิจิทัล การนำนวัตกรรมดิจิทัลมาช่วยในสร้างนิเวศการเรียนรู้ขององค์กรและ 2) ด้านการสื่อสารและการสร้างเครือข่ายความร่วมมือดิจิทัลของผู้บริหารควรสร้างระบบรับฟังรับฟังความคิดเห็นผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัล และขยายเครือข่ายความร่วมมือดิจิทัล ร่วมกับองค์กรภายนอก เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ และทรัพยากรอย่างสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กรชนก แย้มอุทัย. (2557). ประสิทธิผลสถานศึกษาตามทรรศนะของบุคลากรทางการศึกษา. วิทยานิพนธ์ ศษ.ม. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จิณณวัตร ปะโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัล สำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. ศิริธรรม ออฟเซ็ท.
ทสวัตร กาโยดม. (2568). ภาวะผู้นำของผู้บริหารยุคใหม่ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียนคุณภาพประจำตำบล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 3. วิทยานิพนธ์ ค.ม. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
นานาพร นวลตา. (2567). สมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วิทยานิพนธ์ ค.ม. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ปวีณา ศรีนาราง, นภาเดช บุญเชิดชู และจิตติรัตน์ แสงเลิศอุทัย. (2561). คุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย, 9(2), 117 - 136.
ปาริชาต ปุงคานนท์. (2567). การอำนวยการของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 2. วารสารวิจัยธรรมศึกษา, 7(1), 53 – 62.
พัชสิรี ชมภูคำ และ ณัฐธิดา จักรภีร์ศิริสุข. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจและแรงจูงใจในการทำงาน: กรณีศึกษาเปรียบเทียบคนเจเนอเรชัน Y และเจเนอเรชัน Z ในเขตกรุงเทพมหานคร. จุฬาลงกรณ์ธุรกิจปริทัศน์, 42(3), 1 - 18.
ภคพล ขันทอง. (2565). สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาหนองคาย. วิทยานิพนธ์ ค.ม. อุดรธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
วราวุฒิ มุขกระโทก และ กุลจิรา รักษนคร. (2566). สมรรถนะด้านดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรี เขต 1. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 6(17), 68 - 79.
Akkarapittayaampon, P., Prasertcharoensuk, T., & Kanjug, P. (2022). Digital competencies of school administrators in primary schools: A qualitative study. NeuroQuantology, 20(16), 3749 – 3757.
Buehler, D. (2016). Digital leadership & strategy & online. https://shorturl.asia/aql6N
Creemers, B. P. M., & Kyriakides, L. (2020). Improving quality in education: Dynamic approaches to school improvement. Routledge.
Depalov, V. R., Vučenović, T., Bugarčić, M., Slavković, M., & Pavlović, K. (2024). Effects of digital citizenship and digital transformation enablers on innovativeness and problem - solving capabilities. Applied Sciences, 14(11), 1 - 28. https://doi.org/10.3390/app14114827
Glickman, C. D. (1990). Supervision of instruction. Allyn and Bacon.
Juhász, T., Kálmán, B., Tóth, A., & Horváth, A. (2022). Digital competence development in a few countries of the European Union. Management & Marketing: Challenges for the Knowledge Society, 17(2), 178 - 192.
