กลยุทธ์เพื่อการพัฒนาสมรรถนะความพร้อมของอาจารย์สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา หลักสูตรนานาชาติ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล
คำสำคัญ:
กลยุทธ์, หลักสูตรนานาชาติ, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันด้านความพร้อมของอาจารย์สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา หลักสูตรนานาชาติ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล และเพื่อพัฒนากลยุทธ์ที่เหมาะสมต่อการพัฒนาสมรรถนะความพร้อมของอาจารย์สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา หลักสูตรนานาชาติ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล โดยมีเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวมรวมข้อมูล คือ 1) แบบสัมภาษณ์อาจารย์ที่มีวุฒิการศึกษาระดับปริญญาเอกหรือที่กําลังศึกษาระดับปริญญาเอกมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ซึ่งเป็นกลุ่มตัวอย่างโดยเป็นการสัมภาษณ์เชิงลึก (In - depth Interview) และ 2) แบบประเมินความเหมาะสมของกลยุทธ์เพื่อการพัฒนาสมรรถนะความพร้อมของอาจารย์สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา หลักสูตรนานาชาติ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ผลการวิจัย พบว่า วิสัยทัศน์ของกลยุทธ์เพื่อการพัฒนาสมรรถนะความพร้อมของอาจารย์สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา หลักสูตรนานาชาติ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล คือ “มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล มุ่งมั่นพัฒนาอาจารย์สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา หลักสูตรนานาชาติ ให้มีสมรรถนะสูงทั้งในด้านความรู้วิชาการ การวิจัย และทักษะการสอนที่ตอบสนองความต้องการของนักศึกษานานาชาติ พร้อมทั้งปรับตัวตามมาตรฐานการศึกษาระดับสากล เพื่อให้สามารถผลิตบัณฑิตที่มีคุณภาพและมีความพร้อมในการทำงานภาคอุตสาหกรรมสายวิชาชีพวิศวกรรมโยธาระดับสากล และสามารถนำความรู้ไปพัฒนาสังคมและประเทศชาติได้อย่างยั่งยืน” และมีกลยุทธ์เพื่อการพัฒนาสมรรถนะความพร้อมของอาจารย์สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา หลักสูตรนานาชาติ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล 5 กลยุทธ์ ดังนี้ 1) การฝึกอบรมและพัฒนาทักษะวิจัยอย่างต่อเนื่อง 2) การพัฒนาทักษะการสอนในระดับนานาชาติ 3) การส่งเสริมการพัฒนาความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษ 4) การสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับสถาบันการศึกษานานาชาติ และ 5) การประเมินผลและพัฒนาการเรียนการสอนอย่างต่อเนื่อง กลยุทธ์เหล่านี้มุ่งเน้นการพัฒนาอาจารย์ในทุกด้านที่สำคัญ ซึ่งจะช่วยเพิ่มสมรรถนะของอาจารย์ในการจัดการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ และเตรียมความพร้อมให้อาจารย์สามารถตอบสนองความต้องการของนักศึกษานานาชาติได้อย่างมีประสิทธิภาพในระดับสากล
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ เลื่อยคลัง. (2552). การพัฒนายุทธศาสตร์การบริหารจัดการสถาบันอุดมศึกษาตามแนวคิดกลยุทธ์น่านน้ำสีคราม: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์. วิทยานิพนธ์ ค.ด. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เกษม พิพัฒน์ปัญญานุกูล และคณะ. (2555). การพัฒนาและการจัดการการผลิตบัณฑิตวิศวกรรมอุตสาหการมหาวิทยาลัยบูรพาสู่ระดับนานาชาติ. วารสารวิจัย มข., 12(2), 1 – 11.
ไชยยศ ไพวิทยศิริธรรม และคณะ. (2559). การประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาบัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยศิลปากร. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ, 9(1), 1 – 15.
ตรัยธนา เชาวนปรีชา. (2557). การสอนแบบมุ่งเนื้อหา: ทางเลือกของการศึกษาไทยในประชาคมอาเซียน. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 34(1), 73 – 97.
ภาสุดา ภาคาผล และ ศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2566). การพัฒนารูปแบบการสอนตามทฤษฎีเชื่อมโยงความรู้ร่วมกับแนวคิดการใช้ปรากฏการณ์เป็นฐานเพื่อส่งเสริมคุณลักษณะความเป็นพลเมืองเข้มแข็งและทักษะการรู้เท่าทันสื่อของนักศึกษาในระดับอุดมศึกษา. วารสาร Silpakorn University e-Journal (Social Sciences, Humanities, and Arts), 43(6), 23 – 35.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2555). การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการนิเทศ. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตรวิจัย, 4(2), 25 – 40.
Byram, M.C. (1997). Teaching and Assessing Intercultural Communicative Competence. UK: Clevedon, Multilingual Matters.
Gopal, A. (2011). Internationalization of Higher Education: Preparing Faculty to Teach Cross- culturally. International Journal of Teaching and Learning in Higher Education. 23(3), 373 - 381.
Stone, N. (2006). Conceptualizing International Effectiveness for University Teaching. Journal of Studies in International Education, 10(1), 334 - 356.
