ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการ ในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 - เคนไชยวงศ์ วรินยุพา; เพียรธัญญกรณ์ ศิกานต์; ดอกคำ ฤทัยทรัพย์ (วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 2026)
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษา เปรียบเทียบ หาความสัมพันธ์ หาอำนาจพยากรณ์ และหาแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการผู้บริหารในยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารโรงเรียน หัวหน้างานวิชาการ และครูผู้สอน ปีการศึกษา 2568 จำนวน 335 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของ Krejcie and Morgan และใช้การสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ แบบสอบถามเกี่ยวกับภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัล มีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.566 - 0.895 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.974 และแบบสอบถามเกี่ยวกับประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน มีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.607 - 0.914 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.970 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบสถิติเอฟ การทดสอบสถิติที การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อย่างง่ายของเพียร์สัน และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแต่ละขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1. ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัล และประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2. ผลการเปรียบเทียบความแตกต่างของภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัล จำแนกตามสถานภาพ และลักษณะการเปิดสอน พบว่า โดยรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ส่วนประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน จำแนกตามสถานภาพ และลักษณะการเปิดสอน พบว่า โดยรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 0.01 ตามลำดับ 3. ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัล กับประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนโดยรวมพบว่า มีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยมีความสัมพันธ์อยู่ในระดับสูง (rXY = 0.885) 4. ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัล ที่สามารถพยากรณ์ประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนโดยรวม ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้แก่ การพัฒนาความก้าวหน้าทางวิชาชีพครู การพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัล การนิเทศติดตามการเรียนการสอนและการสร้างเครือข่ายการเรียนรู้ และการสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ โดยมีอำนาจพยากรณ์ ร้อยละ 79.80 และมีความคลาดเคลื่อนมาตรฐานของการพยากรณ์ เท่ากับ ± .18126 5. แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในยุคดิจิทัล มีจำนวน 4 ด้าน คือ 5.1) การพัฒนาความก้าวหน้าทางวิชาชีพครู ดำเนินการโดยผู้บริหารต้องใช้ภาวะผู้นำทางวิชาการและทักษะดิจิทัล เพื่อพัฒนาวิชาชีพครูและคุณภาพโรงเรียนอย่างเป็นระบบ 5.2) การพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ดำเนินการโดยผู้บริหารต้องใช้ทักษะดิจิทัลบูรณาการหลักสูตรและการเรียนรู้เชิงรุก เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้โดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของผู้เรียน 5.3) การนิเทศติดตามการเรียนการสอนและการสร้างเครือข่ายการเรียนรู้ ดำเนินการโดยผู้บริหารต้องใช้เทคโนโลยีดิจิทัลนิเทศการสอนและสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLCs) ออนไลน์ เพื่อพัฒนาครูอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ 5.4) การสร้างบรรยากาศการเรียนรู้ ดำเนินการโดยผู้บริหารต้องสร้างบรรยากาศและจัดหาโครงสร้างดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ร่วมกันด้วยนวัตกรรม