การวิเคราะห์ตัวละครบทละครเวทีเรื่อง “หอแต๋วแตกดิออริจิ้น” ผ่านทฤษฎีภูเขาน้ำแข็ง
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ตัวละครในบทละครเวทีเรื่อง หอแต๋วแตกดิออริจิ้น ผ่านทฤษฎีภูเขาน้ำแข็งของเวอร์จิเนีย ซาเทียร์ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยใช้วิธีการวิเคราะห์ตัวบท (Textual Analysis) ศึกษาตัวละครเอก 3 ตัว ได้แก่ เจ๊แต๋ว เจ๊มดดำ และเจ๊การ์ตูน ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมตลกขบขันที่ปรากฏภายนอกของตัวละครทั้งสามเป็นเพียงกลไกการสื่อสารเพื่อการเอาตัวรอดที่ใช้ปกปิดความขัดแย้งภายในจิตใจ โดยเจ๊แต๋วแสดงพฤติกรรมแบบผู้ตำหนิเพื่อปกปิดความกดดันจากความคาดหวังของครอบครัว เจ๊มดดำแสดงพฤติกรรมเรียกร้องความสนใจเพื่อชดเชยปมด้อยและความต้องการ การยอมรับ ขณะที่เจ๊การ์ตูนใช้การประนีประนอมและการเพ้อฝันเป็นกลไกหลีกหนีความโดดเดี่ยว ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ตัวละครตลกมิได้เป็นเพียงตัวละครมิติเดียว หากแต่มีโครงสร้างทางจิตวิทยาที่ซับซ้อนซึ่งส่งผลต่อพฤติกรรมและการตัดสินใจของตัวละคร การประยุกต์ใช้ทฤษฎีภูเขาน้ำแข็งจึงช่วยเปิดมิติใหม่ในการวิเคราะห์ตัวละครตลกให้สามารถเข้าถึงแรงจูงใจภายในและความเป็นมนุษย์ที่ซ่อนอยู่ อีกทั้งยังเป็นแนวทางสำหรับนักแสดงในการพัฒนาการสร้างบทบาทจากแรงจูงใจภายในสู่การแสดงออกภายนอก อันนำไปสู่การแสดงที่มีความสมจริงและลุ่มลึกยิ่งขึ้น อีกทั้งองค์ความรู้ที่ได้จากการวิจัยสามารถประยุกต์ใช้เป็นกรอบในการวิเคราะห์ตัวละครและพัฒนากระบวนการฝึกการแสดง โดยเฉพาะการสร้างตัวละครตลกที่มีความสมจริงทางจิตวิทยาและมีมิติความเป็นมนุษย์มากยิ่งขึ้น
เอกสารอ้างอิง
กิตติศักดิ์ เกิดอรุณสุขศรี. (2563). การสร้างสรรค์ตัวละครที่มีความหลากหลายทางเพศในสื่อไทย [วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ธันภัทรธรณ์ จิตรชา และระพี ช่างไทย. (ผู้กำกับ). (2564, 23 กันยายน). หอแต๋วแตกดิออริจิ้น [ละครเวที]. โรงละครคณะศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, กรุงเทพมหานคร.
นพพล โกมารชุน. (2562). เทคนิคการกำกับการแสดงละครเวทีแนวตลกเสียดสีสังคม [รายงานการวิจัย]. มหาวิทยาลัยรังสิต.
ปริชมน วัชรพล. (2564). กระบวนการดัดแปลงบทภาพยนตร์สู่บทละครเวที: ความท้าทายและกลวิธีการเล่าเรื่อง [วิทยานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].
พจน์ อานนท์. (ผู้กำกับ). (2550). หอแต๋วแตก [ภาพยนตร์]. พระนครฟิลม์.
พรรัตน์ ดำรุง. (2561). ละครกับการพัฒนาทักษะชีวิต: จิตวิทยาในการทำความเข้าใจตนเอง. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรชมพู ภัทรวงศ์โสภณ. (2566). การศึกษากลไกการป้องกันตนเอง (Defense mechanisms) ของตัวละครในละครโทรทัศน์ไทย [สารนิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
สุภางค์ จันทวานิช. (2561). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 24). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Banmen, J. (2018). Satir transformational systemic therapy: Applying the iceberg model. Science & Behavior Books.
Bella, S. (2020). Psychology of comedy. Routledge.
Carnicke, S. M. (2021). Modern acting techniques: Psychological truth in the 21st century. Routledge.
Forster, E. M. (1927). Aspects of the novel. Harcourt, Brace & Company.
Hagen, U. (1973). Respect for acting. Macmillan.
Hodge, A. (2010). Actor training (2nd ed.). Routledge.
Kemp, R. (2019). Embodied acting: What neuroscience tells us about performance. Routledge.
Li, Y. (2025). IP adaptation in contemporary media markets: Innovation strategies and core preservation. Academic Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะสร้างสรรค์และการออกแบบอย่างยั่งยืน

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##