แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงผจญภัยทางน้ำอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนแพเปียก นวัตวิถีลำน้ำแม่สรวย เทศบาลตำบลเวียงสรวย จังหวัดเชียงราย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาสถานการณ์การท่องเที่ยวทางน้ำและ 2) ศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยว และ3) แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงผจญภัยทางน้ำแพเปียกนวัตวิถีลำน้ำ แม่สรวยอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนในพื้นที่เทศบาลตำบลเวียงสรวย จังหวัดเชียงราย การวิจัยครั้งนี้เป็น การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยผู้วิจัยเลือกใช้เทคนิคการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ประกอบด้วย ผู้นำชุมชนอย่างเป็นทางการ, คณะกรรมการการจัดการท่องเที่ยวแพเปียกและผู้ที่มีส่วนร่วมในการจัดการการท่องเที่ยว โดยชุมชน จำนวนทั้งสิ้น 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งมีโครงสร้าง โดยใช้สถิติพื้นฐานนำเสนอผลการศึกษาเชิงพรรณนาและใช้การวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) จากการศึกษาพบว่า 1) กิจกรรมการท่องเที่ยวแพเปียกนวัตวิถีวิถีลำน้ำแม่สรวย เทศบาลตำบลเวียงสรวย จังหวัดเชียงราย ได้รับความนิยมน้อยลงเนื่องจากสถานการณ์โรคระบาดโควิด-19 อีกทั้งการระบายน้ำจากเขื่อนแม่สรวยที่เป็นปัจจัยหลักในการล่องแพ ทำให้กิจกรรมมีจำนวนนักท่องเที่ยวน้อยลง จากปกติในฤดูกาลท่องเที่ยวจะเริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคม – มีนาคมของทุกปี ข้อจำกัดเรื่องของปริมาณน้ำและเขื่อนแม่สรวยก็ได้มีการซ่อมแซมเพื่อทำนุบำรุง ทำให้น้ำถูกจำกัดเวลาปล่อยน้ำ ด้านการจัดการท่องเที่ยวในปัจจุบันมีความหลากหลายและแข่งขันที่สูงมากขึ้น มีการดำเนินการจากชุมชน 1 กลุ่ม และผู้ประกอบการท้องถิ่นอีกหนึ่งกลุ่ม มีการจัดกิจกรรมเพิ่มเติมในโปรแกรมล่องแพโดยการเที่ยวชมสวนเกษตรและการเล่าเรื่องจากบุคลากรที่ถ่อแพให้นักท่องเที่ยว การกระจายรายได้ในชุมชนยังไม่ทั่วถึง เนื่องจากไม่มีการมีส่วนร่วมอย่างเป็นรูปธรรมของชุมชน ผลจากการสัมภาษณ์ความคิดเห็นของผู้นำชุมชน เจ้าหน้าที่ภาครัฐที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนา การท่องเที่ยว และบุคลากรการท่องเที่ยวของชุมชนจำนวน 10 คนพบว่า การประกอบกิจกรรมท่องเที่ยว แพเปียกยังไม่มีมาตรฐานการปฏิบัติงานที่ชัดเจน อีกทั้งความปลอดภัยของกระแสน้ำเพราะไม่ใช่กระแสน้ำตามธรรมชาติ แต่เป็นน้ำที่ปล่อยจากเขื่อนแม่สรวย จึงมีความกังวลต่อแนวทางการจัดการท่องเที่ยวแพเปียก รวมทั้งการไม่มีการให้ความรู้เกี่ยวกับกระแสน้ำ สิ่งแวดล้อมและระบบนิเวศโดยรอบพื้นที่กิจกรรมและการดูแลรักษา 2) นักท่องเที่ยวแพเปียก เป็นนักท่องเที่ยวชาวไทย และเดินทางมาท่องเที่ยวด้วยตนเอง จะมาเป็นครอบครัวและเดินทางท่องเที่ยวในวันหยุด มีค่าใช้จ่ายเฉลี่ย 100 -300 บาทต่อ 1 คน ในการมีส่วนร่วมต่อชุมชนพบว่า นักท่องเที่ยวสนใจในการรักษาความสะอาดและการทำกิจกรรมแพเปียก 3) การเสนอ แนวทางการจัดการท่องเที่ยวแพเปียกนวัตวิถีลำน้ำแม่สรวยอยู่บนพื้นฐานของการมีส่วนร่วมของชุมชน ประกอบด้วย 1) มีมาตรการควบคุมและกวดขันให้ผู้ประกอบกิจการล่องแพ ปฏิบัติตามมาตรฐานประกอบกิจกรรมล่องแก่งของกรมการท่องเที่ยว 2) ชุมชนต้องสร้างแนวคิดการท่องเที่ยวสีเขียว (Green Tourism) มาเป็นจุดขายเพื่อให้นักท่องเที่ยวที่มาร่วมกิจกรรม ได้รู้สึกและคำนึงถึงการรักษาธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และ 3) เทศบาลตำบลเวียงสรวยต้องมีความเข้มแข็งในการปกป้องชุมชนและกำหนดกฏกติกาใน การดำเนินการแก่ผู้ประกอบกิจกรรมการท่องเที่ยวทุกประเภทและร่วมกันอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2549). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติพ.ศ. 2550-2554,
วันชัย วัฒนศัพท์.(2544). คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชนในการตัดสินใจของชุมชน. นนทบุรี:
สถาบันพระปกเกล้า.
ปาริชาติ วลัยเสถียร.(2542). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน สาขาพัฒนาชุมชน.กรุงเทพฯ:
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นพพงษ์ ตวงสุขเกษม. (2554). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวแบบผจญภัยอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา :
ภูเพชรรีสอร์ท อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา. มหาวิทยาลัยศิลปากร: นครปฐม.
สุรีรัตน์ เตชาทวีวรรณ. (2545). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. (เอกสารประกอบการสอน). ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุรชัย คันธวณิช. (2552). ความพึงพอใจของผู้ใช้บริการการท่องเที่ยวเชิงผจญภัยของบริษัทแห่งหนึ่งใน จังหวัด เชียงใหม่. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ : เชียงใหม่.
สุภาภรณ์ ประสงค์ทัน. (2556). ทุนทางสังคมกับแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิง สร้างสรรค์: กรณีศึกษาชาวไทยพวน อ.ปากพลี จ.นครนายก. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ ปีที่ 16 ฉบับเดือนมกราคม-ธันวาคม 2556.
สุวีร์ณัสญ์ โสภณศิริ. (2554). การวิเคราะห์พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: ที คิว พี.
สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. (2554). กลยุทธ์การประเมินผลกระทบด้าน สิ่งแวดล้อมและการท่องเที่ยว.กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์ สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2552). การบริหารตลาดยุคใหม่.กรุงเทพฯ: พัฒนาศึกษา.
รำไพพรรณ แก้วสุริยะ.(2545). ท่องเที่ยวยั่งยืน (ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์) ท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. ในกอง อนุรักษ์ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, เอกสารประกอบการประชุมเชิงปฏิบัติการด้านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศภายใต้โครงการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ .กรุงเทพฯ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
พัชรี สิโรรส. (2546). คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
แมทธิวส์ เดวิด. (2540). จากปัจเจกสู่สาธารณะ: กระบวนการเสริมสร้างชุมชนให้เข้มแข็ง. กรุงเทพฯ :
สถาบันชุมชนให้เข้มแข็ง นรา หัตถสินและสายรุ้ง ดินโคกสูง. (2561). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ บ้านแหลมสวรรค์ จังหวัด อุบลราชธานี.วารสารการเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่ ปีที่ 10 ฉบับที่ 3 หน้า 243-260.
วารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2554). รูปแบบการท่องเที่ยวในประเทศไทย. สืบค้นจาก
https://tourismatbuu.wordpress.com/ความรู้เบื้องต้นการท่องเที่ยว/รูปแบบการท่องเที่ยว.
Addison, Graeme. (1999). Adventure Travel and Ecotourism. In Adventure Programming.
Klenosky, D. B. (2002). The pull of tourism destinations a means-end investigation.
Journal of Travel Research, 40: 385-395.
Mortlock, C. (1983). Adventure Education and Outdoor Pursuits. Keswick, UK: Ferguson.
Sangpikul A. (2013). Research methodology for tourism and hospitality. Bangkok:
Dhurakitj Pundit University Press.