Perceptions of Thai Tourists on Conservation, Protection, and Law Enforcement in the Si Thep World Heritage Site
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research aimed to study tourists’ opinions regarding conservation, protection, and law enforcement in the Si Thep World Heritage Site, Phetchabun Province. A quantitative research methodology was employed, collecting data from 400 Thai tourists visiting Si Thep Historical Park through questionnaires. Data were analyzed using descriptive statistics, including percentage, mean, and standard deviation, as well as hypothesis testing with t-tests and one-way ANOVA. The findings revealed that tourists emphasized the importance of conservation and protection measures, particularly the need for effective communication and knowledge dissemination through various media, such as information boards, QR codes, and local guides. Regarding law enforcement, priority should be given to public participation and the establishment of clear penalties, especially for prosecuting state officials who neglect their duties under Section 157 of the Penal Code. Hypothesis testing indicated that age had a statistically significant effect (p < .05) on several aspects of opinions related to conservation and law enforcement. The key perspectives and recommendations obtained from the study were: 1) Enhancing communication for conservation, 2) Strengthening the efficiency of officials’ performance, 3) Increasing the intensity of communication regarding penalties, and 4) Supporting local community participation.
Article Details
References
กรมศิลปากร. (2566). รายงานผลการขึ้นทะเบียนเมืองโบราณศรีเทพเป็นมรดกโลก. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
กิตติพงษ์ พิพิธกุล. (2561). การเลือกใช้สถิติขั้นสูงสำหรับการวิจัยทางรัฐประศาสนศาสตร์ : กรณีศึกษาสมการโครงสร้าง. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 8(1), 115–123.
ประสาน มานะวงศ์. (2559). การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติเพื่อการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พรทิพย์ รุ่งเรือง และชวลีย์ ณ ถลาง. (2564). การส่งเสริมการท่องเที่ยวกีฬาเชิงผจญภัย จังหวัดนครนายก. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 24(1), 101–115.
เสรี วงษ์มณฑา. (2564). กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ. (2568). ข้อมูลสถิติจำนวนนักท่องเที่ยว ปี พ.ศ. 2567. เพชรบูรณ์: อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ.
Bandarin, F., & Van Oers, R. (2012). The historic urban landscape: managing heritage in an urban century. New Jersey: John Wiley & Sons.
Engel, J. F., Blackwell, R. D., & Miniard, P. W. (1995). Consumer Behavior. (8th ed.). New York: Dryden Press.
ICOMOS. (2022). Heritage and Sustainable Development Goals: Policy Guidance for Heritage and Development Actors. Paris: ICOMOS.
Kotler, P. (2000). Marketing Management. (10th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
McKercher, B., & Du Cros, H. (2002). Cultural tourism: The partnership between tourism and cultural heritage management. Oxfordshire: Routledge.
The Southern Mice. (2025). Heritage Tourism Management in Southern Thailand. Bangkok: TCEB.
UNESCO. (2021). Sustainable Heritage Tourism. Paris: UNESCO.
UNESCO. (2023a). The Ancient Town of Si Thep and Its Associated Dvaravati Monuments. Paris: UNESCO.
UNESCO. (2023b). World Heritage Committee 45th Session: The Ancient Town of Si Thep. Paris: UNESCO.
Yamane, T. (1967). Statistics: An Introductory Analysis. (2nd ed.). New York: Harper and Row.
