การ อิทธิพลของภาษาต่างประเทศต่อโครงสร้างประโยคภาษาไทยร่วมสมัย

Main Article Content

Thattapong Saosutjai

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งวิเคราะห์อิทธิพลของภาษาอังกฤษต่อโครงสร้างประโยคภาษาไทยร่วมสมัย ผ่านการวิจัยเอกสารและการวิเคราะห์ตัวบท โดยสังเคราะห์การเปลี่ยนแปลงทางไวยากรณ์ 3 ประการ คือ 1) การใช้กรรมวาจก (Passive Voice) 2) การวางส่วนขยายหน้าคำนามหลัก (Pre-modification) และ 3) การแปลตรงตัว (Calque) ผลการศึกษาชี้ว่า โลกาภิวัตน์ สื่อดิจิทัล และเกียรติภูมิทางภาษาเป็นปัจจัยสำคัญที่ขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงนี้ บทความนี้เลือกยืนหยัดในมุมมอง "พลวัตภาษา" (Language Dynamics) โดยเสนอว่าปรากฏการณ์นี้คือกลไกการปรับตัวของภาษาเพื่อรองรับแนวคิดใหม่ในสังคม ไม่ใช่ "ภาษาวิบัติ" การเปลี่ยนแปลงนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์เชิงอำนาจทางวัฒนธรรมและสังคมจิตวิทยาของผู้ใช้ภาษา ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายและการวิจัยในอนาคตจึงควรมุ่งเน้นไปที่การสร้างความเข้าใจในพลวัตของภาษาในกลุ่มสื่อออนไลน์และบูรณาการองค์ความรู้ใหม่นี้เข้ากับหลักสูตรการศึกษาภาษาไทย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Saosutjai, T. (2025). การ อิทธิพลของภาษาต่างประเทศต่อโครงสร้างประโยคภาษาไทยร่วมสมัย. ครุราชาภักดิ์, 2(3), 19–25. สืบค้น จาก https://so17.tci-thaijo.org/index.php/KRUPAK/article/view/1428
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ธนากร จันทรา. (2565). รากฐานไวยากรณ์ไทย : การวิเคราะห์แนวคิดของพระยาอุปกิตศิลปะสารในบริบทปัจจุบัน. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ภาคภูมิ หทัยพิทักษ์. (2565). การสัมผัสภาษาและการแปลแฝงในภาษาไทยปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

มณีรัตน์ สุขใส. (2567). การรับรู้และการใช้ภาษาไทยที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาอังกฤษในที่ทำงาน: กรณีศึกษาพนักงานบริษัทในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 43(1), 88–105.

วิจินตน์ ภาณุพงศ์. (2529). โครงสร้างภาษาไทย : ระบบไวยากรณ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สิริวัฒน์ ไชยวงศ์. (2566). พลวัตของโครงสร้างขยายหน้าคำนามหลักในภาษาของผู้ใช้งาน TikTok ชาวไทย : การวิเคราะห์คลังข้อมูลภาษา. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ครั้งที่ 5 (น. 234–248). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

สุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (2566). ปริทัศน์ไวยากรณ์ไทยร่วมสมัย: การเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย.

อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2566). พลวัตภาษาและสังคมไทยในทศวรรษใหม่. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).

Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). New York, NY: Greenwood Press.

Diller, A. (2003). Thai language and society. In D. Levinson & K. Christensen (Eds.), Encyclopedia of Modern Asia (Vol. 5, pp. 495–499). New York, NY: Charles Scribner's Sons.

Phillipson, R. (1992). Linguistic imperialism. Oxford, UK: Oxford University Press.

Thomason, S. G., & Kaufman, T. (1988). Language contact, creolization, and genetic linguistics. Berkeley, CA: University of California Press.

Warotamasikkhadit, U. (1972). Thai syntax: An outline. The Hague, Netherlands: Mouton.

Weinreich, U. (1953). Languages in contact: Findings and problems. New York, NY: Linguistic Circle of New York.