ปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแพร่ เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา 2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางดิจิทัล และ 4) สร้างสมการพยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแพร่ เขต 2 กลุ่มเป้าหมายได้จากการเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ผู้อำนวยการสถานศึกษา จำนวน 60 คน และรองผู้อำนวยการสถานศึกษา จำนวน 4 คน รวมทั้งสิ้น 64 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณแบบปกติ ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยปัจจัยด้านบุคลิกภาพส่วนบุคคลมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (x̅= 4.24) ความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านความปลอดภัยทางดิจิทัลมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (x̅= 4.16) ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อยู่ระหว่าง 0.270–0.665 และพบว่าปัจจัยด้านบุคลิกภาพส่วนบุคคล ความสนใจในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล และการเข้าร่วมกิจกรรมที่ส่งเสริมทักษะดิจิทัล สามารถพยากรณ์ความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีอำนาจพยากรณ์ร้อยละ 83.80
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). สรุปผลการสำรวจข้อมูลสถานภาพการรู้เท่าทัน สื่อและสารสนเทศ ของประเทศไทย ปี พ.ศ. 2562. สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อ เศรษฐกิจและสังคมแห่งชขาติ.
ณัฐธินี ชงโค. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความฉลาดทางดิจิทัลของนิสิตปริญญาตรีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม). dspace. http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/2025
นภัสนันท์ สุวรรณวงศ์ และปณิตา วรรณพิรุณ. (2564). ความฉลาดทางดิจิทัลของผู้เรียนในศตวรรษ ที่ 21. วารสารครุศาสตร์ศึกษา, 12(1), 33–49.
นิตยา นาคอินทร์ และคณะ. (2563). องค์ประกอบความฉลาดทางดิจิทัลของผู้บริหารการศึกษา. วารสารการบริหารและพัฒนา, 9(2), 55–70.
ปณิตา วรรณพิรุณ และนำโชค วัฒนานัณ. (2560). กรอบแนวคิดความฉลาดทางดิจิทัลสำหรับเยาวชนไทย. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา, 29(102), 13-15.
พรอราม คุณความดี. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อทักษะความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษาระดับปริญญาตรีมหาวิทยาลัยขอนแก่น (สารนิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วิรุฬรัตน์ สีหลิ่ง. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความฉลาดทางดิจิทัลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), ThaiLIS. https://tdc-thailis-or- th.eu1.proxy.openathens
.net/tdc/dccheck.php?Int_code=95&RecId=36835&obj_id=197919&showmenu=no
วิวรรณ ธาราหิรัญโชติ. (2560). ทักษะทางดิจิทัลที่จำเป็นสำหรับเด็กในอนาคต. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2568, จาก http://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/642553
สถิรพร เชาวน์ชัย. (2561). เอกสารประกอบการสอน การวิจัยทางการบริหารการศึกษา. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแพร่ เขต 2. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.2566-2570 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2568).
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแพร่ เขต 2. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2568.
ศิริลักษณ์ ปัญญา และคณะ. (2567). การศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษาพยาบาล. วารสารวิจัยเพื่อการส่งเสริมสุขภาพและคุณภาพชีวิต,4(3), 26-35.
อมรพงศ์ สุขเสน. (2565). 4 Soft skills สู่่ความฉลาดทางดิจิิทัล. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 10(2), 165–172.
Park, Y. (2016). Digital intelligence: The key to success in the digital age. Journal of Computer and Information Technology, 34(2), 235-246.
