the นวัตกรรมการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคปัญญาประดิษฐ์ ของครูประถมศึกษา กลุ่มโรงเรียนเทศบาลนครเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาอิสระครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)ศึกษาสภาพปัจจุบัน 2) ศึกษาปัจจัยสำคัญ 3)ศึกษาภาพอนาคตที่พึงประสงค์ และ4)เสนอนวัตกรรมการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคปัญญาประดิษฐ์ของครูประถมศึกษา ผู้ให้ข้อมูลผู้บริหารสถานศึกษาและครูฝ่ายงานวิชาการ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาคือ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และการสนทนากลุ่ม สถิติที่ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์เนื้อหาสำคัญ ผลการศึกษาพบว่าสภาพปัจจุบันของภาวะผู้นำทางวิชาการ ด้านการจัดการเรียนการสอน อยู่ในระดับมาก 2)ปัจจัยสำคัญของการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคปัญญาประดิษฐ์พบว่า ปัจจัยภายในสิ่งที่สนับสนุนมี ด้านการเงิน ด้านวัสดุอุปกรณ์และด้านปัจจัยภายนอก สิ่งที่ฉุดรั้งคือ ด้านการเมือง ด้านเทคโนโลยีใน 3) ภาพอนาคตที่พึงประสงค์พบว่า ครูต้องมีการพัฒนาเทคนิคการสอนของตนเองประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในยุคปัญญาประดิษฐ์ 4) นวัตกรรมการพัฒนาภาวะผู้นำครูทางวิชาการใช้ PDCA Model การพัฒนาตนเองและพัฒนาวิชาชีพ การบริหารจัดการชั้นเรียน การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนและการมีจรรยาบรรณวิชาชีพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ปรีดี นุกุลสมปรารถนา. (2563). รู้จักประเภทของกิจกรรมเพื่อสังคม (CSR) : ทฤษฎีการวิเคราะห์ ผลกระทบจากปัจจัยภายนอก PESTEL Analysis. เข้าถึงได้จาก https://www.popticles.com/branding/types-of-csr/
นาตยา ทับยาง. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษากับการปฏิบัติงานของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 3. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
ศราวุธ ทองอากาศ. (2560). การศึกษาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในจังหวัดจันทบุรี ระยองและ
ตราด. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี จันทบุรี).
สกล คามบุศย์. (2559). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหาร
สถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2.
(วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.
สมศักดิ์ บุญขำ. (2558). รูปแบบการพัฒนาสมรรถะตามมาตรฐานการปฏิบัติงานของระดับประถมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
สมาน อัศวภูมิ. (2558). การบริหารสำหรับครู ฉบับปรับปรุง (พิมพ์ครั้งที่ 2). อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
สมเกียรติ ตุ่นแก้ว. (2562). ภาวะผู้นำเพื่อการเปลี่ยนแปลง. เชียงราย: ปี้แอนด์น้องพริ้นท์ติ้ง.
สุนันธิณีย์ ม่วงเนียม. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างบทบาทผู้บริหารสถานศึกษากับการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนจัดการเรียนรวม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2557). คู่มือการปฏิบัติงานของข้าราชการครู. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
Clark D. & Waters D. (2019). The impact of artificial intelligence in education: A systematic review.
International Journal of Education and Technology, 33-49.
Du Brin, A. J. (1995). Leadership: Research findings, practice, and skills. Houghton Mifflin.
Fullan, M. (2014). The principal: Three keys to maximizing impact. Jossey-Bass.
Hilary Nixon. (2023). Artificial Intelligence: A History and Future . Beyond Publishing.
Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and practice. (9th ed.). SAGE.
Tapscott D. McAfee A. D. & Gershenfeld. A. Gershenfeld. (2013). The digital economy. New York: McGra-Hill.
Thai PBS. (2023, July 16). ย้อนวิวัฒนาการในรอบ 75 ปี ปัญญาประดิษฐ์. เข้าถึงได้จาก
https://www.thaipbs.or.th/news/content/272538
Truelove, S. (1992). Handbook of training and development. Blackwell Business.
Yukl, G. (2013). Leadership in organizations. (8th ed.). Pearson.
