แนวทาง การพัฒนากระบวนการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง ของภาคีเครือข่าย จังหวัดพิจิตร

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

          บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับกระบวนการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งของภาคีเครือข่าย จังหวัดพิจิตร 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อกระบวนการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งของภาคีเครือข่าย จังหวัดพิจิตร และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนากระบวนการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งของภาคีเครือข่าย จังหวัดพิจิตร โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี และใช้แนวคิดกระบวนการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งของภาคีเครือข่ายเป็นกรอบการวิจัย พื้นที่ศึกษา คือ จังหวัดพิจิตร การวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มประชากรคือบุคลากรที่ปฏิบัติงานในศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งจังหวัดพิจิตร จำนวน 125 คน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคือบุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับศูนย์คุ้มครองคนไร้ที่พึ่งจังหวัดพิจิตร จำนวน 30 คน คัดเลือกแบบเจาะจง เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงอุปนัย ผลการวิจัยพบว่า
          1. กระบวนการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งของภาคีเครือข่าย จังหวัดพิจิตร ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก
          2. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อกระบวนการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง ได้แก่ การจัดสวัสดิการสังคมตามสิทธิขั้นพื้นฐาน การคุ้มครองสวัสดิภาพ การส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพ และการป้องกันปัญหาคนไร้ที่พึ่ง ซึ่งทั้งหมดส่งผลเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยมีความสามารถในการพยากรณ์ร้อยละ 81.6 (R² = .816)
          3. แนวทางการพัฒนากระบวนการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งควรมุ่งเน้น 5 ด้าน ได้แก่ (1) การแรกรับและคัดกรองที่รวดเร็ว ถูกต้อง และมีที่พักชั่วคราว (2) การวางแผนช่วยเหลือระยะยาวโดยเพิ่มบุคลากรผู้เชี่ยวชาญและเครื่องมือประเมินที่ครอบคลุม (3) การให้ความช่วยเหลือเร่งด่วนควบคู่การพัฒนาทักษะอาชีพและการจ้างงาน (4) การประสานส่งต่ออย่างมีประสิทธิภาพและติดตามผล และ (5) การติดตามและประเมินผลต่อเนื่องร่วมกับครอบครัวและชุมชน องค์ความรู้จากงานวิจัยสามารถใช้เป็นกรอบแนวทางในการพัฒนาระบบคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งให้มีความเป็นระบบ บูรณาการ และยั่งยืน ลดการกลับมาไร้ที่พึ่งซ้ำ และยกระดับคุณภาพชีวิตของกลุ่มเป้าหมายในระยะยาว