Mixed Media Strategies for Building Political Popularity of Local Politicians
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Technological advancements and shifting media consumption behaviors have challenged local politicians, rendering traditional communication methods alone insufficient. This article aims to synthesize and propose a strategic framework for mixed media use in building the political popularity of local politicians within the contemporary media landscape. Employing a documentary research methodology, this study analyzes and integrates concepts from political communication, media types and political popularity strategies. The synthesis reveals that successful popularity-building does not depend on a single media type but rather on the strategic integration of various media with distinct characteristics. Traditional and personal media play a crucial role in establishing trust and high-touch relationships, which form the foundation of local politics. Meanwhile, new media and social media are vital for expanding reach and fostering high-tech engagement. This article introduces a Three-Tier Mixed Media Strategy Model, comprising 1) the Foundation tier 2) the Amplification tier and 3) the Engagement tier, to serve as a practical guideline for local politicians in effectively utilizing mixed media effectively, ultimately elevating the quality of local political communication to broaden public reach and foster political participation, which serves as a vital dynamic in sustainably strengthening grassroots democracy.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Articles in this journal are copyrighted by the x may be read and used for academic purposes, such as teaching, research, or citation, with proper credit given to the author and the journal.use or modification of the articles is prohibited without permission.
statements expressed in the articles are solely the opinions of the authors.
authors are fully responsible for the content and accuracy of their articles.
other reuse or republication requires permission from the journal."
References
ก้องภพ เอี่ยมสมบูรณ์. (2565). การสื่อสารทางการเมืองในสื่อยุคดิจิทัลสมัยปัจจุบัน. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 27(2), 1-10. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/phiv/article/view/257085
กาญจนา แก้วเทพ. (2554). สื่อสารมวลชน: ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จรัส สุวรรณมาลา. (2555). นวัตกรรมท้องถิ่นไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ทรายคำ เปลวจันทร์ และ อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2564). กลยุทธ์การตลาดทางการเมืองของนายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 8(1), 1-21. https://doi.org/10.14456/jcnida.2021.1
ประคอง มาโต, วัชรินทร์ ชาญศิลป์ และ สุรพล สุยะพรหม. (2565). การส่งเสริมความนิยมทางการเมืองของประชาชนมีต่อนักการเมืองในจังหวัดอุทัยธานี. วารสารวิจยวิชาการ, 5(2), 115-128. https://doi.org/10.14456/jra.2022.37
ปวีร์ เปาริก. (2567). กลยุทธ์การหาเสียงของพรรคการเมืองกับแผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 7(2), 1-40. https://so16.tci-thaijo.org/index.php/RJPA/article/view/601
ภัทรธีรา แพครบุรี, วิทยาธร ท่อแก้ว, และ กมลรัฐ อินทรทัศน์. (2568). กระบวนการและกลยุทธ์การใช้สื่อในการสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมือง. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(6), 143-155. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/8302
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2560). เอกสารการสอนชุดวิชาหลักและทฤษฎีการสื่อสาร หน่วยที่ 1-8 (พิมพ์ครั้งที่ 6). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศุภกร เชิดชูธีรกุล, และ สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพรรคก้าวไกล. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 10(1), 102-112. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/download/283009/189882/1248069
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2556). การสื่อสารทางการเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 3). ประสิทธิ์ภัณฑ์ แอนด์ พริ้นติ้ง.
Bennett, W. L., & Livingston, S. (2018). The disinformation order: Disruptive communication and the decline of democratic institutions. European Journal of Communication, 33(2), 122-139. https://doi.org/10.1177/0267323118760317
Castells, M. (2009). Communication power. Oxford University Press.
Chadwick, A. (2017). The hybrid media system: Politics and power (2nd ed.). Oxford University Press.
Lees-Marshment, J. (2012a). Routledge handbook of political marketing. Routledge.
Lees-Marshment, J. (2012b). Political marketing: Principles and applications (2nd ed.). Routledge.
McNair, B. (2017). An introduction to political communication (6th ed.). Routledge.
McQuail, D. (2010). McQuail's mass communication theory (6th ed.). Sage publications.
Newman, B. I. (1999). The mass marketing of politics: Democracy in an age of manufactured images. Sage Publications.
Nielsen, R. K. (2012). Ground wars: Personalized communication in political campaigns. Princeton University Press.
Norris, P. (2000). A virtuous circle: Political communications in postindustrial societies. Cambridge University Press.
Perloff, R. M. (2021). The dynamics of political communication: Media and politics in a digital age (3rd ed.). Routledge.
Popkin, S. L. (1991). The reasoning voter: Communication and persuasion in presidential campaigns. University of Chicago Press.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
Trent, J. S., & Friedenberg, R. V. (2000). Political campaign communication: Principles and practices (4th ed.). Praeger.
