กลยุทธ์การใช้สื่อผสมเพื่อสร้างความนิยมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและพฤติกรรมการรับสื่อที่เปลี่ยนแปลงไป ได้สร้างความท้าทายให้นักการเมืองท้องถิ่น โดยไม่สามารถพึ่งพาวิธีการสื่อสารแบบดั้งเดิมเพียงอย่างเดียวได้อีกต่อไป บทความนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์และนำเสนอกรอบกลยุทธ์การใช้สื่อผสมเพื่อสร้างความนิยมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในภูมิทัศน์สื่อร่วมสมัย โดยการบูรณาการแนวคิดด้านการสื่อสารทางการเมือง การสร้างความนิยมทางการเมือง และประเภทของสื่อ ผลการสังเคราะห์พบว่า ความสำเร็จในการสร้างความนิยมไม่ได้ขึ้นอยู่กับสื่อประเภทใดประเภทหนึ่ง แต่เกิดจากการบูรณาการสื่อที่มีคุณลักษณะแตกต่างกันอย่างเหมาะสม โดยสื่อดั้งเดิมและสื่อบุคคล มีบทบาทสำคัญในการสร้างความไว้วางใจและความสัมพันธ์เชิงลึก ซึ่งเป็นรากฐานของการเมืองท้องถิ่น ขณะที่สื่อใหม่และสื่อสังคมออนไลน์ มีบทบาทในการขยายการรับรู้และสร้างการมีส่วนร่วม บทความนี้นำเสนอแบบจำลองกลยุทธ์สื่อผสม 3 ระดับ ประกอบด้วย 1) การสร้างฐาน 2) การขยายผล และ 3) การสร้างความผูกพัน เพื่อเป็นแนวทางปฏิบัติสำหรับนักการเมืองท้องถิ่นในการเลือกใช้สื่อผสมให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด นำไปสู่การยกระดับคุณภาพการสื่อสารทางการเมืองระดับท้องถิ่น ให้เข้าถึงประชาชนและส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมือง ซึ่งเป็นพลวัตสำคัญในการพัฒนาประชาธิปไตยฐานรากให้เข้มแข็งอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
ก้องภพ เอี่ยมสมบูรณ์. (2565). การสื่อสารทางการเมืองในสื่อยุคดิจิทัลสมัยปัจจุบัน. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 27(2), 1-10. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/phiv/article/view/257085
กาญจนา แก้วเทพ. (2554). สื่อสารมวลชน: ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จรัส สุวรรณมาลา. (2555). นวัตกรรมท้องถิ่นไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ทรายคำ เปลวจันทร์ และ อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2564). กลยุทธ์การตลาดทางการเมืองของนายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 8(1), 1-21. https://doi.org/10.14456/jcnida.2021.1
ประคอง มาโต, วัชรินทร์ ชาญศิลป์ และ สุรพล สุยะพรหม. (2565). การส่งเสริมความนิยมทางการเมืองของประชาชนมีต่อนักการเมืองในจังหวัดอุทัยธานี. วารสารวิจยวิชาการ, 5(2), 115-128. https://doi.org/10.14456/jra.2022.37
ปวีร์ เปาริก. (2567). กลยุทธ์การหาเสียงของพรรคการเมืองกับแผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 7(2), 1-40. https://so16.tci-thaijo.org/index.php/RJPA/article/view/601
ภัทรธีรา แพครบุรี, วิทยาธร ท่อแก้ว, และ กมลรัฐ อินทรทัศน์. (2568). กระบวนการและกลยุทธ์การใช้สื่อในการสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมือง. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(6), 143-155. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/8302
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2560). เอกสารการสอนชุดวิชาหลักและทฤษฎีการสื่อสาร หน่วยที่ 1-8 (พิมพ์ครั้งที่ 6). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศุภกร เชิดชูธีรกุล, และ สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพรรคก้าวไกล. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 10(1), 102-112. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/download/283009/189882/1248069
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2556). การสื่อสารทางการเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 3). ประสิทธิ์ภัณฑ์ แอนด์ พริ้นติ้ง.
Bennett, W. L., & Livingston, S. (2018). The disinformation order: Disruptive communication and the decline of democratic institutions. European Journal of Communication, 33(2), 122-139. https://doi.org/10.1177/0267323118760317
Castells, M. (2009). Communication power. Oxford University Press.
Chadwick, A. (2017). The hybrid media system: Politics and power (2nd ed.). Oxford University Press.
Lees-Marshment, J. (2012a). Routledge handbook of political marketing. Routledge.
Lees-Marshment, J. (2012b). Political marketing: Principles and applications (2nd ed.). Routledge.
McNair, B. (2017). An introduction to political communication (6th ed.). Routledge.
McQuail, D. (2010). McQuail's mass communication theory (6th ed.). Sage publications.
Newman, B. I. (1999). The mass marketing of politics: Democracy in an age of manufactured images. Sage Publications.
Nielsen, R. K. (2012). Ground wars: Personalized communication in political campaigns. Princeton University Press.
Norris, P. (2000). A virtuous circle: Political communications in postindustrial societies. Cambridge University Press.
Perloff, R. M. (2021). The dynamics of political communication: Media and politics in a digital age (3rd ed.). Routledge.
Popkin, S. L. (1991). The reasoning voter: Communication and persuasion in presidential campaigns. University of Chicago Press.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
Trent, J. S., & Friedenberg, R. V. (2000). Political campaign communication: Principles and practices (4th ed.). Praeger.
