แนวทางการบริหารหลักสูตรที่เน้นบูรณาการจัดการเรียนรู้เป็นภาษาอังกฤษ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารหลักสูตรที่เน้นบูรณาการ และ 2) ศึกษาแนวทางการบริหารหลักสูตรที่เน้นบูรณาการจัดการเรียนรู้เป็นภาษาอังกฤษของกลุ่มโรงเรียนสาธิตละอออุทิศ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ได้แก่ ผู้บริหาร จำนวน 5 คน และครูผู้สอน จำนวน 158 คน รวมทั้งสิ้น 163 คน โดยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ และผู้ให้ข้อมูลสำคัญการสนทนากลุ่ม จำนวน 8 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 1.00 และมีความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.98 และประเด็นการสนทนากลุ่ม สถิติที่ใช้ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) การบริหารหลักสูตร ภาพรวมมีการปฏิบัติระดับมาก พิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า มีการปฏิบัติอยู่ในระดับมากที่สุด คือ ด้านการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา ส่วนมีการปฏิบัติระดับมาก เรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย คือ ด้านการส่งเสริมความเป็นนานาชาติ ด้านการจัดทำหลักสูตรที่ยืดหยุ่นและทันสมัย ด้านการกำหนดวิสัยทัศน์และเป้าหมายหลักสูตร และด้านการประเมินผลและปรับปรุงหลักสูตรอย่างต่อเนื่อง 2) แนวทางการบริหารหลักสูตร มีแนวทาง ดังนี้ ด้านการกำหนดวิสัยทัศน์และเป้าหมายหลักสูตร มีการศึกษาวิสัยทัศน์แสดงลักษณะ
อันพึงประสงค์ของผู้เรียน ด้านการจัดทำหลักสูตรที่ยืดหยุ่นและทันสมัย เปิดโอกาสให้ผู้เรียนมีส่วนร่วมในการจัดกิจกรรม ด้านการประเมินผลและปรับปรุงหลักสูตรอย่างต่อเนื่องเปิดโอกาสให้ผู้เรียนมีส่วนร่วมในการวัดผลและประเมินผล ด้านการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา ประเมินผลการพัฒนาครูอย่างสม่ำเสมอ และด้านการส่งเสริมความเป็นนานาชาติ ใช้เทคโนโลยีในการจัดการเรียนการสอน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). คู่มือการบริหารโรงเรียนในโครงการพัฒนาการบริหารรูปแบบนิติบุคคล. กระทรวงฯ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กระทรวงฯ.
จินตนา จุงใจ. (2560). แนวทางการพัฒนาการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหารการศึกษาโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 2. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย].
ชวลิต ชูกำแพง. (2553). การวิจัยหลักสูตรและการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ชุติมา สุดจรรยา, เทื้อน ทองแก้ว, พรภัทร์ อินทรวรพัฒน์, และ สุวิชชา เนียมสอน. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาความเป็นนานาชาติของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล. วารสารสุโขทัยธรรมาธิราช, 33(2), 69–92. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/stouj/article/view/24686
ชุลีพร สุระโชติ. (2563). การพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 โดยใช้กระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพ (PLC). [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. https://buuir.buu.ac.th/bitstream/1234567890/9221/1/57810207.pdf
นันทวัน ทองพิทักษ์, เสนอ ภิรมจิตรผ่อง, และ สมาน อัศวภูมิ. (2559). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบยืดหยุ่นสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(3), 527–542.
นารีรัตน์ อินทรวิสัย และ มณฑา จำปาเหลือง. (2558). การมีส่วนร่วมของผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียในการพัฒนาคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของนักเรียนโรงเรียนชุมชนประชานิคม สังกัดส านักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชุมพร เขต 1. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(1), 856-867. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/24455/30120
ปอยขวัญ เขมา. (2566). การพัฒนาศักยภาพครูและบุคลากรทางการศึกษาโรงเรียนพิชัยด้วยชุดกิจกรรมตามแนวคิด Outward Mindset สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลกอุตรดิตถ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร]. https://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/bitstream/123456789/5676/3/PoykwanKhema.pdf
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2557). การศึกษาไทยในยุคปัจจุบัน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.โรงเรียนสาธิตละอออุทิศ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. (2568). แผนพัฒนาโรงเรียนสาธิตละอออุทิศ พ.ศ. 2568–2571. https://la-orutis.dusit.ac.th/planeducation/
วิจิตร ศรีสอ้าน. (2550). การบริหารทรัพยากรบุคคลทางการศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). อาร์ แอนด์ ปริ้นท์.
วิรังรอง บุญนุช. (2555). Cross-cultural communication: An introduction (พิมพ์ครั้งที่ 4). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สงัด อุทรานันท์. (2562). พื้นฐานและหลักการพัฒนาหลักสูตร. โรงพิมพ์มิตรสยาม.
สุดารัตน์ อมรชาต. (2564). การประเมินหลักสูตรสถานศึกษากลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยของโรงเรียนบ้านหินดาน อำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยใช้รูปแบบซิปเปี้ยสท์. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี]. https://ir.sru.ac.th/bitstream/123456789/870/1/Fulltext.pdf
สุมน อมรวิวัฒน์. (2543). ปฏิรูปการเรียนรู้ ผู้เรียนสำคัญที่สุด. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). นวัตกรรมการบริหารจัดการสถานศึกษาในประเทศไทยและประเทศที่คัดสรรเพื่อพัฒนาผู้เรียนสู่ศตวรรษที่ 21. สำนักงานฯ.
Dewey, J. (1916). Democracy and education: An introduction to the philosophy of education. Macmillan Publishing.
Krejcie, R.V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607–610.
Semasinghe, W. M. (2020). Development, what does it really mean? Acta Politica Polonica, 49(1), 51–59. https://doi.org/10.18276/ap.2020.49-05
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt, Brace & World.
