Wa Wa และ Omoiyari: คุณค่าทางวัฒนธรรมญี่ปุ่นกับการบริหารองค์กรการศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และสะท้อนประสบการณ์การศึกษาดูงานด้านการบริหารการศึกษา ณ University of Tsukuba และ Elementary School Attached to University of Tsukuba ประเทศญี่ปุ่น โดยเชื่อมโยงกับแนวคิดทางวัฒนธรรม ได้แก่ Wa และ Omoiyari ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของระบบการศึกษาญี่ปุ่น การศึกษาพบว่า แนวคิด Wa เน้นความกลมเกลียว ความร่วมมือและการทำงานแบบมีส่วนร่วม ขณะที่ Omoiyari เน้นความเห็นอกเห็นใจและการคำนึงผู้อื่น ซึ่งทั้งสองแนวคิดมีบทบาทสำคัญในการสร้างวัฒนธรรมองค์กรทางการศึกษาที่เอื้อต่อการพัฒนาผู้เรียนและครูอย่างยั่งยืน จากการสังเคราะห์ ผู้เขียนได้นำเสนอรูปแบบ Wa–Omoiyari Educational Leadership Model ซึ่งประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) Collaborative Culture, 2) Caring Leadership, 3) Collective Responsibility และ 4) Continuous Improvement ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การบูรณาการแนวคิด Wa และ Omoiyari สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาการบริหารการศึกษาไทย เพื่อสร้างสมดุลระหว่างโครงสร้างองค์กรและความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล อันจะนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพการศึกษาอย่างยั่งยืนในศตวรรษที่ 21
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
นภาพร วรเนตรสุดาทิพย์. (2564). การสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพ (PLC) จากการศึกษาชั้นเรียน. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 11(3), 347–358. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/neuarj/article/view/248309
ไพฑูรย์ สินลารัตน์, สินธะวา คามดิษฐ์, เฉลิมชัย มนูเสวต, วาสนา วิสฤตาภา, และนักรบ หมี้แสน. (2561). การศึกษา 4.0 เป็นยิ่งกว่าการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2554). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กระทรวงศึกษาธิการ.
_________ (2563). รายงานการปฏิรูปการศึกษาไทย. กระทรวงศึกษาธิการ.
สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2550). ภาวะผู้นำ : ทฤษฎีและปฏิบัติ. เอ็กซเปอร์เน็ท.
Hofstede, G., Hofstede, G. J., and Minkov, M. (2010). Cultures and organizations: Software of the mind: Intercultural cooperation and its importance for survival (Rev. and expanded 3rd ed.). McGraw-Hill.
Inprasitha, M. (2022). Lesson study and open approach development in Thailand: a longitudinal study. International Journal for Lesson and Learning Studies, 11(5), 1-15. https://doi.org/10.1108/IJLLS-04-2021-0029
Lebra, T. S. (2004). The Japanese self in cultural logic. University of Hawaii Press.
Willems, I., and Van den Bossche, P. (2019). Lesson study effectiveness for teachers’ professional learning: A best evidence synthesis. International Journal for Lesson and Learning Studies, 8(4), 257–271. https://doi.org/10.1108/IJLLS-04-2019-0031
Markus, H., and Kitayama, S. (2022). Culture and the self. Psychological Review, 98(2), 224-253.
OECD. (2018, July 27). Education policy in Japan: Building bridges towards 2030. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264302402-en
OECD. (2021, September 7). Beyond academic learning: First results from the survey of social and emotional skills. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/92a11084-en
Sergiovanni, T. J. (2007). Rethinking leadership: A collection of articles. Corwin Press.
Sugimoto, Y. (2023). An introduction to Japanese society (5th ed.). Cambridge University Press.
Shimizu, H. (2000). Japanese cultural psychology and empathic understanding: Implications for Academic and Cultural Psychology. Ethos, 28(2), 224-247. https://doi.org/10.1525/eth.2000.28.2.224
Tsuneyoshi, R. (2020). Japanese education in a global age: Sociological reflections and future directions. Springer.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. UNESCO. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000379707?posInSet=1&queryId=12e22f16-9a3c-4e25-b5a7-45a114fc5034
