บทบาทของสื่อสังคมออนไลน์ในการสร้างความนิยมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์องค์ความรู้และวิเคราะห์บทบาทของสื่อสังคมออนไลน์ในการสร้างความนิยมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่น โดยพบว่าสื่อสังคมออนไลน์ได้เข้ามามีบทบาทสำคัญและกลายเป็นเครื่องมือที่มีอิทธิพลในการสื่อสารทางการเมือง ที่ช่วยลดช่องว่างทางการสื่อสารและทำลายข้อจำกัดของการสื่อสารแบบดั้งเดิม โดยเปลี่ยนผู้รับสารให้เป็นผู้มีส่วนร่วม บทบาทของสื่อสังคมออนไลน์ในการสร้างความนิยมทางการเมือง ได้แก่ บทบาทในการสร้างแบรนด์บุคคลและการสร้างภาพลักษณ์ บทบาทในการสื่อสารนโยบายและการวางกรอบวาทกรรมแบบเจาะจงกลุ่มเป้าหมาย บทบาทในการสร้างปฏิสัมพันธ์และการมีส่วนร่วมในพื้นที่สาธารณะรูปแบบใหม่ และบทบาทในการท้าทายโครงสร้างอำนาจเดิมและสร้างโอกาสให้นักการเมืองหน้าใหม่ โดยแพลตฟอร์มที่ได้รับความนิยมในประเทศไทย ได้แก่ เฟซบุ๊ก ใช้สร้างชุมชนผู้สนับสนุน สื่อสารนโยบาย และเป็นช่องทางหลักในการประชาสัมพันธ์, ไลน์ ใช้ประสานงานทีมงานและชุมชน, ติ๊กต็อก ใช้นำเสนอผลงาน, ยูทูบ ใช้เป็นคลังข้อมูล และเอ็กซ์หรือทวิตเตอร์ ใช้สร้างวาทกรรมและกระแสทางสังคม โดยนักการเมืองท้องถิ่นควรพัฒนาตนเองให้เป็นนักสื่อสารเชิงกลยุทธ์ ที่สามารถบูรณาการเทคโนโลยีเข้ากับการสร้างความสัมพันธ์ที่น่าเชื่อถือกับประชาชนทุกกลุ่ม เพื่อเปลี่ยน “ความนิยม” บนโลกออนไลน์ ให้กลายเป็น “คะแนนเสียง” ในที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
ทรายคำ เปลวจันทร์, และ อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2564). กลยุทธ์การตลาดทางการเมืองของนายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 8(1), 1-21. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jcin/article/view/251585/169478
นันทนา นันทวโรภาส. (2558). สื่อสารการเมือง ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). แมสมีเดีย.
ปวีร์ เปาริก. (2567). กลยุทธ์การหาเสียงของพรรคการเมืองกับแผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 7(2), 1-40. https://so16.tci-thaijo.org/index.php/RJPA/article/view/601
พระครูเกษมวัชรดิตถ์ (รอดจากทุกข์), พระมหาเอกกวิน ปิยวีโร (อะซิ่ม), และ พระครูวินัยธร อธิษฐ์ สุวฑฺฒโน (สุขพานิช). (2565). การสื่อสารทางการเมืองกับวาทกรรมทางการเมืองในสังคมไทย. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2(5), 98-117. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jpsmbu/article/view/258578
พีระพงค์ สุจริตพันธ์, และ วายุภักษ์ ทาบุญมา. (2566). การสื่อสารทางการเมืองของรัฐบาล : กระบวนการสื่อสารและปัญหาการสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อใหม่ (NEW MEDIA) ในสมัยรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา. Journal of Modern Learning Development, 8(5), 305-319. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jomld/article/download/260349/177230/1045270
ภัทรธีรา แพครบุรี, วิทยาธร ท่อแก้ว, และ กมลรัฐ อินทรทัศน์. (2568). กระบวนการและกลยุทธ์การใช้สื่อในการสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมือง. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(6), 143-155. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/8302
ภาคภูมิ หรรนภา. (2564). การสื่อสารทางการตลาดเพื่อการเมืองของพรรคอนาคตใหม่ ในการเลือกตั้งปี 2562. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต, 17(2), 37-52. https://repository.dusit.ac.th/items/cc232926-3d26-44bd-b104-0628c8122e78
ระวิ แก้วสุกใส, และ ชัยรัตน์ จุสปาโล. (2556). เครือข่ายสังคมออนไลน์: กรณีเฟซบุ๊ค (Facebook) กับการพัฒนาผู้เรียน. Princess of Naradhiwas University Journal, 5(4), 195-205. https://li01.tci-thaijo.org/index.php/pnujr/article/view/53802
วีระพล วงษ์ประเสริฐ. (2566). การวิเคราะห์บทบาทและปัจจัยที่มีอิทธิพลของการสื่อสารต่อการเมือง. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(4), 402-411. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jsa-journal/article/download/259456/179690/1038412
ศุภกร เชิดชูธีรกุล, และ สมบูรณ์ สุขสำราญ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพรรคก้าวไกล. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 10(1), 102-112. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/download/283009/189882/1248069
สุนิสา แก้วนิ่ม. (2568). ส่วนผสมการตลาดทางการเมืองของพรรคก้าวไกลในเขตเลือกตั้งที่ 1 จังหวัดนครสวรรค์ในการเลือกตั้งทั่วไป เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2566. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์และสหวิทยาเพื่อสังคม, 1(1), e1839. https://so14.tci-thaijo.org/index.php/JIRFLAS/article/view/1839
สรียา ทับทัน. (2565). ปรากฏการณ์การสื่อสารทางการเมือง แง่มุมการศึกษา การตลาด และภาษา. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 21(2), A1-A13. https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/JIE/article/view/249706/169399
สุเมธ ตั้งประเสริฐ. (2565). กลยุทธ์และวิธีการสื่อสารของพรรคการเมืองไทยผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 5(1), 25-38. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/polssru/article/view/259347
เอกกร มีสุข, วิทยาธร ท่อแก้ว, และ กานต์ บุญศิริ. (2566). รูปแบบการสื่อสารในการสร้างภาพลักษณ์ของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น. วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ, 1(6), 45-64. https://so10.tci-thaijo.org/index.php/jasrru/article/view/630
ฮูวัยดียะ พิศสุวรรณ อุเซ็ง, วิทยาธร ท่อแก้ว, และ กานต์ บุญศิริ. (2567). สื่อสังคมออนไลน์: การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 6(1), 1-13. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/appm/article/view/261697
Boyd, D. M., & Ellison, N. B. (2007). Social network sites definition, history, and scholarship. Journal of Computer-Mediated Communication, 13(1), 210–230. https://doi.org/10.1111/j.1083-6101.2007.00393.x
Dijck, J. V. (2013). The culture of connectivity: A critical history of social media. Oxford University Press.
Goffman, E. (1959). The presentation of self in everyday life. Doubleday Anchor Books.
Habermas, J. (1989). The structural transformation of the public sphere: An inquiry into a category of bourgeois society (T. Burger, Trans.). The MIT Press.
Jenkins, H. (2006). Convergence culture: Where old and new media collide. New York University Press.
Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of Social Media. Business Horizons, 53(1), 59-68. https://doi.org/10.1016/j.bushor.2009.09.003
Katz, E., Blumler, J. G., & Gurevitch, M. (1973). Uses and Gratifications Research. Public Opinion Quarterly, 37(4), 509–523. https://doi.org/10.1086/268109
Kemp, S. (2024). Digital 2024: Thailand. DataReportal. https://datareportal.com/reports/digital-2024-thailand
Lazarsfeld, P. F., Berelson, B., & Gaudet, H. (1944). The people's choice How the voter makes up his mind in a presidential campaign. Duell, Sloan and Pearce.
Shirky, C. (2008). Here comes everybody: The power of organizing without organizations. Penguin Press.
Sunstein, C. R. (2017). #Republic: Divided democracy in the age of social media. Princeton University Press.
Thai PBS. (2569, 21 มกราคม). เช็ก “พื้นที่สื่อออนไลน์” #เลือกตั้ง2569 พรรคไหนครอง – ถกเรื่องอะไร? [รูปภาพ]. Facebook. https://www.facebook.com/ThaiPBS/photos/a.380720488691511/1418659656976453/
