วัฒนธรรมเคี้ยวหมากกับการกลายเป็นอัตลักษณ์ของนิสิตกลุ่มเฒ่าเก่า มมส ท่ามกลางสังคมพหุวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในช่วง พ.ศ. 2550-2568

บทคัดย่อ

บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายให้เห็นถึงวัฒนธรรมการเคี้ยวหมากและการแปรเปลี่ยนกลายเป็นอัตลักษณ์ของนิสิตกลุ่ม “เฒ่าเก่า มมส” ตั้งแต่ พ.ศ. 2550 – 2568 ซึ่งวัฒนธรรมการเคี้ยวหมากในมหาวิทยาลัยมหาสารคามเริ่มต้นมาจากนิสิตคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ใน พ.ศ. 2550 เป็นช่วงเวลาที่การเคี้ยวหมากยังคงมีการปฏิบัติอย่างหลบซ่อน เนื่องจากบริบททางสังคม และค่านิยมในสถาบันการศึกษา จนถึง พ.ศ. 2554 วัฒนธรรมท้องถิ่นที่หลากหลายได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานมหาวิทยาลัย นิสิตจึงเริ่มมีความกล้าหาญในการยอมรับและแสดงออกในวิถีปฏิบัติของตนเอง ต่อมาเมื่อถึง พ.ศ. 2560 ได้เกิดการนิยามกลุ่มว่า “เฒ่าเก่า มมส” ที่รวมตัวกันในฐานะผู้อนุรักษ์และรื้อฟื้นวัฒนธรรมการเคี้ยวหมาก ถูกให้ความสนใจจากบุคคลภายนอก และถูกนำเสนอเรื่องราวผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ทำให้การเคี้ยวหมากถูกพัฒนาตีความใหม่ให้กลายเป็นอัตลักษณ์ของกลุ่ม “เฒ่าเก่า มมส” การดำรงอยู่ของกลุ่มสะท้อนให้เห็นการสร้างพื้นที่ทางวัฒนธรรม โดยการนำวัฒนธรรมที่เคยเฟื่องฟูในอดีตมาใช้สวนกระแสวาทกรรมหรือค่านิยมสมัยใหม่ท่ามกลางสังคมพหุวัฒนธรรมภายในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม