ความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะบุคคลกับผลลัพธ์การเรียนรู้รายวิชาวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ ของนักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะบุคคลของนักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษา และ 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะบุคคลกับผลลัพธ์การเรียนรู้ในรายวิชาวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษา ระดับปริญญาตรี ที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ จำนวน 55 คน ได้มาจากการสุ่มตัวอย่าง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามลักษณะบุคคล มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 0.83-1.00 มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.89 และแบบวัดผลลัพธ์การเรียนรู้ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.86 ตามลำดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่าลักษณะบุคคลของนักศึกษาสาขาวิชาการประถมศึกษาโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และผลลัพธ์การเรียนรู้ในรายวิชาวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และลักษณะบุคคลของนักศึกษามีความสัมพันธ์ทางบวกกับผลลัพธ์การเรียนรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของการพัฒนาความรู้และทักษะของนักศึกษาครู เพื่อส่งเสริมผลลัพธ์การเรียนรู้และยกระดับคุณภาพการผลิตครูให้สอดคล้องกับการจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##เอกสารอ้างอิง
กมลรัตน์ นุ่นคง. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลและศักยภาพของนักศึกษากับความสามารถในการแก้ปัญหาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้ปัญหาเป็นหลักของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงสาธารณสุขศาสตร์สาขาวิชาเทคนิคเภสัชกรรม วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดตรัง. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 5(2), 247-257.
จันทิมา ฤกษ์เลื่อนฤทธิ์ และ รักชนก คชไกร. (2562). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลที่ คัดสรรสภาพแวดล้อมการปฏิบัติงานกับความพึงพอใจในงานของพยาบาลวิชาชีพในประเทศไทย. ศรีนครินทร์เวชสาร, 34(3), 287-292.
ณัฐพล มีแก้ว, อังคณา ตุงคะสมิต, ปิยะวรรณ ศรีสุรักษ์ และ ลัดดา ศิลาน้อย. (2565). ความแตกต่างระหว่างบุคคลที่ส่งผลต่อผลการฝึกอบรมหลักสูตรการป้องกันมะเร็งท่อน้ำดีและพยาธิใบไม้ตับของครูประถมศึกษาในอำเภอบ้านแฮดและอำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิจัยเพื่อการปฏิรูปการเรียนรู้, 5(1), 34-46.
สาคร เพ็ชรสีม่วง. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการเรียนรู้กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาพลศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตอ่างทอง. วารสารการวัด ประเมินผล สถิติ และการวิจัยทางสังคมศาสตร์, 3(2), 37-45.
Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (2014). A taxonomy for learning, teaching, and assessing: A revision of Bloom’s taxonomy of educational objectives. Pearson Education.
Bandura, A. (2006). Toward a Psychology of Human Agency. Perspectives on psychological science : a journal of the Association for Psychological Science, 1(2), 164-180.
Darling-Hammond, L., Hyler, M. E., & Gardner, M. (2017). Effective teacher professional development. Learning Policy Institute.
Fosnot, C. T. (2013). Constructivism: Theory, perspectives, and practice (2nd ed.). Teachers College Press.
Kolb, D. A. (2015). Experiential learning: Experience as the source of learning and development (2nd ed.). Pearson Education.
OECD. (2019). Future of education and skills 2030: OECD learning compass 2030. OECD Publishing.
Schunk, D. H. (2020). Learning theories: An educational perspective (8th ed.). Pearson.
