การพัฒนารูปแบบการบริหารความเสี่ยงของสำนักงานสรรพากรพื้นที่สาขา สังกัดสำนักงานสรรพากรพื้นที่นราธิวาส
คำสำคัญ:
การรับรู้ความเสี่ยง, การบริหารความเสี่ยงองค์กร, ความเสี่ยงเชิงกลยุทธ์, ความเสี่ยงเชิงปฏิบัติการ, องค์กรภาครัฐบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการรับรู้ความเสี่ยงของบุคลากรในองค์กรภาครัฐ โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ ประสบการณ์การทำงาน วุฒิการศึกษา อายุ และตำแหน่งงาน รวมทั้งศึกษาสภาพการปฏิบัติงาน ระดับความเสี่ยง ปัญหาและอุปสรรค และรูปแบบการบริหารความเสี่ยงที่สอดคล้องกับบริบทขององค์กร กลุ่มตัวอย่างคือบุคลากรในองค์กรภาครัฐ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ ประสบการณ์การทำงาน วุฒิการศึกษา อายุ และตำแหน่งงาน มีผลต่อระดับการรับรู้ความเสี่ยงขององค์กร โดยเฉพาะความเสี่ยงเชิงกลยุทธ์ บุคลากร ที่มีประสบการณ์สูงและดำรงตำแหน่งระดับหัวหน้างานหรือผู้บริหารมีระดับการรับรู้และการประเมินความเสี่ยงที่ครอบคลุมมากกว่าบุคลากรระดับปฏิบัติการ องค์กรมีประสิทธิภาพในการบริหาร ความเสี่ยงเชิงปฏิบัติการจากการมีระบบการปฏิบัติงานและการควบคุมภายในที่ชัดเจน อย่างไรก็ตาม ความเสี่ยงเชิงกลยุทธ์และเชิงนโยบายยังอยู่ในระดับค่อนข้างสูง เนื่องจากข้อจำกัด ด้านการสื่อสาร การรายงาน และการบูรณาการข้อมูลระหว่างหน่วยงาน อีกทั้งบุคลากรบางส่วนยังขาดความรู้ใน การประเมินความเสี่ยงเชิงกลยุทธ์และการติดตามผลอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น องค์กรภาครัฐควรพัฒนาการบริหารความเสี่ยงแบบบูรณาการ โดยเสริมสร้างศักยภาพบุคลากร พัฒนาระบบ การสื่อสารและการรายงานความเสี่ยง และส่งเสริมวัฒนธรรมการบริหารความเสี่ยง เพื่อสนับสนุน การบริหารจัดการองค์กรอย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรมบัญชีกลาง. (2562). คู่มือการบริหารความเสี่ยงของหน่วยงานภาครัฐ. กรุงเทพมหานคร: กรมบัญชีกลาง.
กรมสรรพากร. (2561). รายงานประจำปี 2561 กรมสรรพากร. https://www.rd.go.th/fileadmin /download/annual_report/annual_report61.pdf
กรมสรรพากร, กองบริหารทรัพยากรบุคคล. (2567). ข้อมูลจำนวนบุคลากรของสำนักงานสรรพากรพื้นที่นราธิวาสและสำนักงานสรรพากรพื้นที่สาขา. สำนักงานสรรพากรพื้นที่นราธิวาส: กรมสรรพากร. https://rd.go.th/region/12/narathiwat/240.html
กระทรวงการคลัง. (2564). แนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงสำหรับหน่วยงานของรัฐ เรื่อง หลักการบริหารจัดการความเสี่ยงระดับองค์กร. กรมบัญชีกลาง กระทรวงการคลัง. https://www.tpso.go.th/document/2407-0000000013
จุฑามน สิทธิผลวนิชกุล. (2561). แนวทางการบริหารความเสี่ยงองค์กร COSO Enterprise Risk Management 2017. วารสารวิชาชีพบัญชี คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์), 14(42), 45–57. https://doi.org/10.14456/jap.2018.17
วรวุฒิ อินทนนท์. (2560). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อการพัฒนาองค์การ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 6(2), 617-626.
อภิญญา บำรุงจิตต์. (2560). การปฎิรูปราชการไทยสู่การบริหารงานภาครัฐแนวใหม่ Something government Service Thai picture and New Public Mamagement. การประชุมวิชาการระดับชาติ ด้านการบริหารกิจการสาธารณะ ครั้งที่ 4 (The 4th National Conference on Public Affairs Management) “การบริหารกิจการสาธารณะภายใต้ประเทศไทย 4.0” (Public Affairs Management Under Thailand 4.0) (น. 1288–1302). วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น
อมรเทพ ทองสีมา. (2561). กระบวนการสร้างเกณฑ์มาตรฐานการพัฒนา บุคลากรภายในองค์กร. วารสารการพัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่ ศูนย์พัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่ บจก. พัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่, 3(1), 1-16.
Babbie, E. (2016). The practice of social research (14th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.
Beasley, M. S., Branson, B. C., and Hancock, B. V. (2021). Developing key risk indicators to strengthen enterprise risk management. Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission.
Beatrice Chelangat. (2022). Organizational Culture and Organization Performance: A Critical Review of Literature. IOSR Journal of Business and Management (IOSR-JBM), 24(2), 43-47. https://doi.org/10.9790/487X-2402044347
Best, J. W., and Kahn, J. V. (2006). Research in education (10th ed.). Boston, MA: Pearson Education.
Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission. (2017). Enterprise risk management: Integrating with strategy and performance. New York: COSO.
Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission. (2020). Enterprise risk management: Integrating with strategy and performance. COSO.
Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (4th ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
Creswell, J. W., and Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Creswell, J. W., and Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
Hopkin, P. (2022). Fundamentals of risk management (6th ed.). Kogan Page.
Krippendorff, K. (2018). Content analysis: An introduction to its methodology (4th ed.). SAGE Publications.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1–53.
Mikes, A., and Kaplan, R. S. (2015). When one size doesn’t fit all: Evolving directions in the research and practice of enterprise risk management. Journal of Applied Corporate Finance, 27(1), 37–40. https://doi.org/10.1111/jacf.12102
Ministry of Finance Thailand. (2017). Strategic plan of the Ministry of Finance 2017–2021. https://www.mof.go.th/about/organization/
Polit, D. F., and Beck, C. T. (2017). Nursing research: Generating and assessing evidence for nursing practice (10th ed.). Philadelphia, PA: Wolters Kluwer.
Power, M., Ashby, S., and Palermo, T. (2021). Risk culture in financial organisations: An interim report. Accounting, Auditing & Accountability Journal, 34(5), 1071–1098. https://doi.org/10.1108/AAAJ-07-2019-4087
Revenue Department. (2021). Annual report 2021. https://www.rd.go.th/324.html
Revenue Department. (2021). Annual report 2021. https://www.rd.go.th/12927.html
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper & Row.
