การประยุกต์ใช้หลักการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีเพื่อยกระดับประสิทธิภาพการให้บริการประชาชนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด

ตวงสิทธิ์  พงษ์พิศ; สัญญาศรณ์  สวัสดิ์ไธสง

ผู้แต่ง

ตวงสิทธิ์ พงษ์พิศ หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
สัญญาศรณ์ สวัสดิ์ไธสง หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร

คำสำคัญ:

การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี, ประสิทธิภาพการให้บริการ, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น, ธรรมาภิบาลดิจิทัล, การพัฒนาที่ยั่งยืน, เทศบาลเมืองร้อยเอ็ด

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และสังเคราะห์แนวทางการประยุกต์ใช้หลักการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี (Good Governance) เพื่อยกระดับประสิทธิภาพการให้บริการประชาชนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โดยนำเสนอกรอบแนวคิด Good Governance Plus (G2P) ที่บูรณาการหลักธรรมาภิบาล 6 ประการตาม พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546 เข้ากับองค์ความรู้สมัยใหม่ 3 เสาหลัก ประกอบด้วย (1) ธรรมาภิบาลดิจิทัล (Digital Governance) (2) การจัดการความรู้และวัฒนธรรมนวัตกรรม (Knowledge Management and Innovation Culture) และ (3) การประเมินผลแบบองค์รวม ที่เชื่อมโยงกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Holistic Evaluation and SDGs Integration) การศึกษาใช้กรณีศึกษาเทศบาลเมืองร้อยเอ็ดเป็นตัวอย่างในการวิเคราะห์ความท้าทายและนำเสนอกลยุทธ์การพัฒนา 4 มิติหลัก ได้แก่ การพัฒนาภาวะผู้นำและบุคลากร การปรับโครงสร้างองค์กร การบริหารทรัพยากรอย่างโปร่งใส และการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน ผลการสังเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าการนำกรอบแนวคิด G2P ไปประยุกต์ใช้จะช่วยเปลี่ยนผ่านองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจากการบริหารที่เน้น การปฏิบัติตามกฎระเบียบ (Rule-based Management) ไปสู่การบริหารที่มุ่งเน้นคุณค่าและผลลัพธ์ (Value and Outcome-based Management) ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิด New Public Governance และสามารถนำไปขยายผลเป็นต้นแบบการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่นๆ ในประเทศไทยต่อไป

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2566). รายงานสถานการณ์การปกครองท้องถิ่นประจำปี 2566. กระทรวงมหาดไทย.

ราชกิจจานุเบกษา. (2546, 9 ตุลาคม). พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546. ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 120, ตอนที่ 100 ก, หน้า 1-6. https://ratchakitcha.soc.go.th/

สถาบันพระปกเกล้า. (2565). ธรรมาภิบาล: แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในการบริหารจัดการภาครัฐไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3). สถาบันพระปกเกล้า.

Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216-224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225

Bass, B. M., & Riggio, R. E. (2006). Transformational leadership (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates Publishers. https://doi.org/10.4324/9781410617095

Cabannes, Y. (2004). Participatory budgeting: A significant contribution to participatory democracy. Environment and Urbanization, 16(1), 27-46. https://doi.org/10.1177/095624780401600104

Davenport, T. H., & Harris, J. G. (2007). Competing on analytics: The new science of winning. Harvard Business Press.

Fung, A., Graham, M., & Weil, D. (2007). Full disclosure: The perils and promise of transparency. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511510533

Hood, C. (1991). A public management for all seasons? Public Administration, 69(1), 3-19. https://doi.org/10.1111/j.1467-9299.1991.tb00779.x

Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1996). The balanced scorecard: Translating strategy into action. Harvard Business Press.

Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford University Press.

OECD. (2019). The OECD digital government policy framework: Six dimensions of digital government. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/f64fed2a-en

Osborne, S. P. (Ed.). (2010). The new public governance?: Emerging perspectives on the theory and practice of public governance. Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203861684

Schick, A. (2014). The metamorphoses of performance budgeting. OECD Journal on Budgeting, 13(2), 49- 79. https://doi.org/10.1787/budget-13-5jz2jw9szgs8

Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.

UN-Habitat. (2020). The New Urban Agenda illustrated. United Nations Human Settlements Programme. https://unhabitat.org/the-new-urban-agenda-illustrated

United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development (A/RES/70/1). https://sdgs.un.org/2030agenda

UNDP. (1997). Governance for sustainable human development. United Nations Development Programme. https://www.undp.org/publications/governance-sustainable-human-development

Womack, J. P., & Jones, D. T. (2003). Lean thinking: Banish waste and create wealth in your corporation (Revised ed.). Free Press.

World Bank. (1992). Governance and development. The World Bank. https://documents.worldbank.org/en/publication/documents-reports/documentdetail/604951468739447676/governance-and-development