ความพร้อมรับผิดขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคดิจิทัล

จันทร์สุดา สารพันธ์

ผู้แต่ง

จันทร์สุดา สารพันธ์ -

คำสำคัญ:

ความพร้อมรับผิด, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น, ดิจิทัล

บทคัดย่อ

บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และเสนอแนวทางการเสริมสร้างความพร้อมรับผิด (Accountability) ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคดิจิทัล เน้นการศึกษาพัฒนาการแนวคิดความรับผิดในภาครัฐ ตั้งแต่ระบบราชการแบบดั้งเดิม (Bureaucratic Accountability) การบริหารเชิงผลลัพธ์ (Managerial Accountability) ความรับผิดเชิงประชาธิปไตย (Democratic Accountability) ไปจนถึงความรับผิดเชิงดิจิทัล (Digital Accountability) และการเชื่อมโยงกับหลักธรรมาภิบาล (Good Governance) บทความนำเสนอ มิติของความพร้อมรับผิดดิจิทัล ได้แก่ การเปิดเผยข้อมูล (Information Transparency), การตรวจสอบ (Auditability), การตอบสนอง (Responsiveness) และความน่าเชื่อถือ (Trustworthiness) พร้อมทั้งเสนอแนวคิดใหม่ “Accountability Intelligence” ซึ่งเป็นการบูรณาการเทคโนโลยี ข้อมูล และจริยธรรมเพื่อยกระดับความรับผิดขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นนอกจากนี้ยังเสนอ แนวทางปฏิบัติ ในระดับนโยบาย องค์กร และประชาชน เช่น การสร้างระบบข้อมูลเปิด (Open Local Data), การพัฒนา Digital Leadership ของผู้บริหารท้องถิ่น และการส่งเสริม Digital Citizenship เพื่อให้สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี และนโยบายรัฐบาลดิจิทัล

ผลการศึกษาชี้ว่า การบูรณาการเทคโนโลยีเข้ากับหลักธรรมาภิบาล การเรียนรู้ของผู้บริหาร และการมีส่วนร่วมของประชาชน สามารถสร้างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่โปร่งใส ตรวจสอบได้ และมีความรับผิดต่อประชาชนอย่างแท้จริง

เอกสารอ้างอิง

สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล. (2566). รายงานการพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงาน

พัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน).

Bovens, M. (2007). Analysing and assessing accountability: A conceptual framework. European Law Journal, 13(4), 447–468.

Dubnick, M. J. (2005). Accountability and the promise of performance: In search of the mechanisms.

Public Performance & Management Review, 28(3), 376–417.*

Dubnick, M. J., & Frederickson, H. G. (2011). Accountable governance: Problems and promises. M.E. Sharpe.

Finer, H. (1941). Administrative responsibility in democratic government. Public Administration Review, 1(4), 335–350.*

Frederickson, H. G. (1997). The spirit of public administration. Jossey-Bass.

Hood, C. (1991). A public management for all seasons? Public Administration, 69(1), 3–19.*

Meijer, A. (2015). E-governance innovation: Barriers and strategies. Government Information Quarterly, 32(2), 198–206.*

Nam, T. (2018). Examining the anti-corruption effect of e-government and the moderating effect of national culture: A cross-country study. Government Information Quarterly, 35(2), 273–282.*

OECD. (2021). Digital government index: 2021 results. OECD Publishing.

Office of the National Anti-Corruption Commission. (2023). Integrity and transparency assessment (ITA) annual report 2023. NACC.

Pratchett, L. (2017). Local governance in the digital age. Local Government Studies, 43(5), 717–734.*

Romzek, B. S., & Dubnick, M. J. (1987). Accountability in the public sector: Lessons from the Challenger tragedy. Public Administration Review, 47(3), 227–238.*

Schedler, A. (1999). Conceptualizing accountability. In A. Schedler, L. Diamond, & M. F. Plattner (Eds.), The self-restraining state: Power and accountability in new democracies (pp. 13–28). Lynne Rienner.

UNDP. (2020). Digital governance for development: A framework for digital transformation. United Nations Development Programme.

Weber, M. (1947). The theory of social and economic organization. Free Press.

World Bank. (2022). GovTech maturity index 2022: The state of public sector digital transformation. World Bank Group.